آلبوم «Resonance» چهارمین اثر استودیویی گروه الکترونیک پاریسی اسید عرب (Acid Arab) است که در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۴۰۵ (۱۹ ژوئن ۲۰۲۶) منتشر شد. این مجموعه ۱۶ قطعهای که با حضور ۱۵ خواننده مهمان از سراسر جهان عرب ضبط شده، تلفیقی از موسیقی الکترونیک باشگاهی با اصوات خاورمیانه و شمال آفریقا است. گروه که فعالیت خود را از حدود ۱۵ سال پیش آغاز کرده، با این اثر به بلوغی تازه در تلفیق فرهنگها بدون «صافکردن» تفاوتها دست یافته است. اعضای اصلی گروه را گیدو مینیسکی (Guido Minisky)، اروه کاروالیو (Hervé Carvalho) و کنزی بوراس (Kenzie Bourras) تشکیل میدهند.
دانلود آلبوم «Resonance» از Acid Arab: چهارمین گام گروه در مسیری که با ۱۶ قطعه و ۱۵ مهمان، تلفیقی از تکنو، هاوس و اصوات عربی را به نمایش میگذارد
ایده اولیه نام «اسید عرب» در ابتدا یک سبک فرضی بود که اعضای گروه برای شبهای باشگاهی خود ابداع کردند، اما به مرور به هویتی برای گرد هم آوردن هنرمندان و مخاطبان از فرهنگهای مختلف تبدیل شد. فلسفه گروه، «همنشانی فرهنگها بدون صافکردن آنها» است و در این آلبوم، موسیقی شرقی و الکترونیک در یک سطح قرار گرفتهاند. عنوان آلبوم از مفهوم فیزیکی «رزونانس» (همبسامدی) الهام گرفته شده؛ جایی که ارتعاشات مختلف یکدیگر را تقویت میکنند. گروه میگوید: «از طریق این گفتوگو و با مشارکت مهمانان، به دنبال خلق یک قلمرو موسیقایی مشترک بودیم: صدای اسید عرب».
واکنش منتقدان
«Resonance» با واکنشهای مثبت منتقدان مواجه شده است. لیبراسیون آن را «آلبومی از گروهی از پاریسیهای آموزشدیده در دیجیای که قطعاتشان را با پاهای چسبیده به زمین رقص و بدن در حالت خلسه میاندیشند» توصیف کرده است. وبسایت Juno آن را «آمیختگی واقعی صداها» و اثری دانسته که «در زمانی که نیروهای شرارتآمیز در حال تسریع خشم اجتماعی علیه دیگری هستند، اهمیتی تازه پیدا میکند». بیتبورگر نیز بر این نکته تاکید کرده که آلبوم «بهتر است در تداوم و یکپارچگی شنیده شود تا در قطعات جداگانه». جلد آلبوم نیز با الهام از زبان گرافیکی هنر اسلامی طراحی شده و بازتابی از هویت بصری گروه است. گروه برای حمایت از این آلبوم، تور گسترده اروپایی را با حضور در جشنوارههایی چون Nuits Sonores (فرانسه)، Electric Castle (رومانی) و Brunch Electronik (اسپانیا) برگزار کرده است. «Resonance» نه فقط یک آلبوم الکترونیک، بلکه بیانیهای است از تلفیق فرهنگها در جهانی که بیش از هر زمان دیگر به گفتوگو نیاز دارد؛ اثری که با ۱۶ قطعه و حضور هنرمندانی از مراکش، الجزایر، سوریه، لبنان، ترکیه و اسپانیا، میراثی جاودانه از همنشینی شرق و غرب بر جای میگذارد.
