آلبوم Between Flesh and Divine - آسیا مینور (Asia Minor)

آلبوم «میان زمین و آسمان (Between Flesh and Divine)» دومین ساخته استودیویی گروه پراگرسیو راک آسیا مینور (Asia Minor) و آخرین ساخته آن‌ها با ترکیب اولیه است که در دسامبر ۱۹۸۰ (آذر/دی ۱۳۵۹) توسط لیبل شخصی خود گروه یعنی W.A.M. در فرانسه منتشر شد. این مجموعه ۶ قطعه‌ای و ۳۴ دقیقه‌ای، نقطه پایان مسیری است که یک سال پیش با آلبوم «Crossing the Line» در سال ۱۹۷۹ آغاز شده بود و امروزه به‌عنوان یکی از ارزشمندترین و کمیاب‌ترین گنجینه‌های سمفونیک پراگرسیو راک اواخر دهه ۷۰ میلادی شناخته می‌شود. در این صفحه امکان گوش دادن آنلاین و دانلود) این اثر فراهم است.

همین حالا پخش آنلاین این آلبوم را شروع کنید و با آخرین فریاد یک ژانر در حال خاموشی، در آستانه سقوط به موج نو، همراه شوید.

دانلود آلبوم «Between Flesh and Divine» از Asia Minor: سقوطی باشکوه در پس‌زمینه‌های غبارآلود ۱۹۸۰؛ پایان مقاومت یک ژانر در برابر طوفان «موج نو»

سال ۱۹۸۰، موج نو (New Wave) و پست پانک (Post-Punk) تمامی ارکان موسیقی راک را تسخیر کرده‌اند. اما گروهی از مهاجران ترک در پاریس به رهبری ستراک باکیرل (Setrak Bakirel) و اریل تکللی (Eril Tekeli) تصمیم می‌گیرند در برابر این طوفان بایستند و تنفس دوباره‌ای به «پراگرسیو راک حقیقی» اوایل دهه ۷۰ ببخشند. اریل تکللی و ستراک باکیرل که از سال ۱۹۷۱ در استانبول با هم موسیقی می‌ساختند، پس از مهاجرت به فرانسه و تثبیت نهایی ترکیب گروه در سال ۱۹۷۷، حالا در اوج بلوغ فنی خود به استودیو رفتند تا پرونده فعالیت دو ساله‌شان را در تاریخ موسیقی ببندند. آلبوم در جولای ۱۹۸۰ در استودیوی «Grande Armée» پاریس ضبط و میکس شد.

۶ قطعه، ۳۴ دقیقه، یک آخرالزمان شنیداری

اگر «Crossing the Line» صدای غریبگی و جستجو بود، آلبوم «Between Flesh and Divine» صدای پذیرش یک پایان است. در این آلبوم، دیگر خبری از سفرهای شبانی و رویاهای شرق‌گرایانه صرف نیست. موسیقی با وضوح و شفافیتی شگفت‌انگیز ضبط شده و فلوت اریل تکللی و کیبوردهای رابرت کمپلر (Robert Kempler) در لبه تیغ تندترین ریتم‌های درام لایونل بلترامی (Lionel Beltrami) حرکت می‌کنند. لیست کامل قطعات به شرح زیر است:

• Nightwind: آغاز با بیسی عمیق و انرژی‌دار. ورود تدریجی فلوت و گیتار فضایی از تنش را تداعی می‌کند. وکال دلنشین و کمی نوستالژیک باکیرل در بخش میانی قطعه، سپس بازگشت به ریتم اولیه و پایان نفس‌گیر از نکات برجسته این قطعه است.
• Northern Lights: طولانی‌ترین قطعه آلبوم و به‌اتفاق آرای بسیاری از منتقدان، بهترین قطعه کل کارنامه Asia Minor. با آرپژهای غمگین کیبورد و گیتار شروع می‌شود و به‌تدریج به یک انفجار سازهای فرِک و بی‌قاعده بدل می‌شود. تصویری صوتی از شفق قطبی در حال سوختن در آسمان آخرالزمان.
• Boundless: کوتاه‌ترین و در عین حال مستقیم‌ترین قطعه آلبوم. تصنیفی باشکوه که با کیبوردهای ملایم و شعری عمیق رویای «جهانی بدون مرز» را تداعی می‌کند: «هیچ جهانی بدون هارمونی نیست، و هیچ توهمی بدون رویا».
• Dedicace: بازگشت به فرمول سه قطعه اول. ترکیبی قدرتمند از سِکشن‌های سخت و خشن راک با بخش‌های آوازی صمیمی. فضایی که ترکیبی از خشم و ناامیدی را منتقل می‌کند.
• Lost in a Dream Yell: آغاز با صدای ضبط شده رعد و باران. یک تصنیف پراگرسیو که مثل یک کابوس نیمه بیداری از آن سوی پنجره به بیرون خیره می‌شود. فلوت در اوج، شنونده را به دالان‌های رویایی ناآشنا هدایت می‌کند.
• Dreadful Memories: نقطه پایانی تاریک و تقریبا «کریمسونی». گیتار تحریف‌شده، ریتم های جنگی و اتلوسفری سنگین. گویی گروه می‌خواهد با این «خاطرات وحشتناک»، برای همیشه پرونده موسیقایی خود را ببندد.

چرا «Between Flesh and Divine» یک هدستون در تاریخ پراگرسیو است؟

«Crossing the Line» بیشتر روند کشف و نوازندگی اولیه گروه را نشان می‌داد؛ اما «Between Flesh and Divine» اثر پخته‌تر، حرفه‌ای‌تر و در عین حال مالیخولیایی‌تری است. اشتباهات جزئی در دیکته انگلیسی خواننده در آلبوم اول برطرف شده و کیفیت تنظیم تا حد قابل توجهی افزایش یافته است. وب‌سایت Progarchives که مرجع اصلی نمره‌دهی به آثار پراگرسیو است، در بیش از ۴۲۱ رای، نمره ۴.۱۵ از ۵ را به این اثر اختصاص داده و آن را به عنوان «قطعا یکی از شاهکارهای سبک» معرفی کرده است (۴۱٪ از کاربران ۵ ستاره کامل داده‌اند). مجله DeBaser در سال ۲۰۲۱ نوشت: «این اثر در کنار آلبوم اول گروه، یکی از الهام‌بخش‌ترین آثار آن سال‌ها در این سبک است» و منتقد نشریه The Sound of Fighting Cats هم می‌گوید: «آن‌ها به طرز ناعادلانه‌ای فراموش شده‌اند. این آلبوم، متاسفانه چند سال دیر منتشر شد تا گروه را به یک نام بزرگ تبدیل کند». متاسفانه گروه پس از انتشار این آلبوم، در سال ۱۹۸۳ منحل شد و تقریبا ۴۰ سال در خاموشی ماند.

میراث و تاثیرگذاری

«Between Flesh and Divine» گواهی است بر عشق گروه به King Crimson و Genesis و به‌ویژه Camel. بسیاری از منتقدان، سبک آوازی ستراک باکیرل را با اندرو لاتیمر (Andrew Latimer)، خواننده و گیتاریست گروه Camel، مقایسه کرده‌اند و در بخش‌های سنگین‌تر، یادآور جذابیت پرخاش‌گرانه Jethro Tull هستند. با این حال، Asia Minor هرگز یک گروه «کپی‌کار» نبود. ریتم‌ها و فضاهای آناتولیایی ریشه‌دار و نوای تاریک فلوت تکللی، صدایی خلق کرد که مختص خودشان است. همین نبوغ دست‌اول است که باعث می‌شود طرفداران جدی موسیقی راک امروز، از هر نسلی که هستند، در مقابل این آلبوم سر تعظیم فرود آورند. فرصت را از دست ندهید؛ تجربه شنیداری «Between Flesh and Divine» به معنای نشستن بر ویرانه‌های یک امپراتوری در حال سقوط و گوش سپردن به آخرین سرودهای باشکوه آن است.

«Between Flesh and Divine» را چگونه احساس کردید؟ آیا «Northern Lights» با فضای نفس‌گیر و فروپاشی عاطفی خود، شما را مسحور کرد؟ به نظر شما کدام قطعه، یعنی چه «Lost in a Dream Yell» یا پایان سیاه «Dreadful Memories»، بهتر توانست این سوگ‌نامه پراگرسیو را برای همیشه در حافظه شما حک کند؟ لطفا نظر و تجربه خود را در بخش دیدگاه‌ها با دیگر کاربران به اشتراک بگذارید.