آلبوم سفر در تنهایی (Ride Lonesome) از بک (Beck)؛ بازگشتی صمیمی به فضای فولک راک تامل‌برانگیز

«Ride Lonesome» پانزدهمین آلبوم استودیویی بک (Beck)، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی و برنده جایزه گرمی، است که در ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ (۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶) منتشر شد. این آلبوم نخستین مجموعه تماما جدید او پس از «Hyperspace» در سال ۲۰۱۹ محسوب می‌شود و بک آن را «دنباله روحانی» آلبوم‌های «Mutations» در سال ۱۹۹۸، «Sea Change» در سال ۲۰۰۲ و «Morning Phase» در سال ۲۰۱۴ توصیف کرده است.

دانلود آلبوم Ride Lonesome: سفری در میان ۱۲ قطعه از دل سوگ و تنهایی

«Ride Lonesome» آلبومی عمیقا شخصی است که پس از طلاق بک از ماریسا ریبیسی، مادر دو فرزندش، نوشته شده است. بخشی از این ترانه‌ها در دوران همه‌گیری کرونا و در یک گروه آنلاین که بک را به آن دعوت کرده بود، شکل گرفته‌اند. بک درباره این دوره می‌گوید: «آن حس وحشت وجودی در برخی از این ایده‌های اولیه ترانه تنیده شده بود». او ترانه‌سرایی را در این دوران همچون «قایق نجات» توصیف می‌کند که به او کمک کرد از دل تجربه‌های دشوار عبور کند: «وقتی درگیر چیزی می‌شوم، ترانه‌سرایی چیزی است که می‌توانم به آن چنگ بزنم».

همکاری دوباره با گروه و تهیه‌کننده افسانه‌ای

بک برای این آلبوم، گروه اصلی خود را که در آلبوم‌های «Mutations»، «Sea Change» و «Morning Phase» با او همکاری کرده بودند، دوباره گرد هم آورد: اسموکی هورمل (گیتار آکوستیک)، جوی وارونکر (درامز)، جاستین ملدال-جانسن (بیس)، راجر جوزف مانینگ جونیور (کیبورد) و جیسون فالکنر (گیتار الکتریک). ضبط آلبوم در استودیوی محبوب بک، Room B در United Studios هالیوود انجام شد؛ فضایی که به دلیل آکوستیک عالی‌اش برای درامز، در آلبوم‌های فرانک سیناترا، ادل و پل مک‌کارتنی نیز استفاده شده است. نایجل گودریچ، همکار دیرین بک در «Sea Change» و «Mutations»، میکس تمام قطعات را بر عهده داشته است.

بک درباره این تجربه می‌گوید: «یک دهه از زمانی که برای ضبط Morning Phase وارد استودیو شدیم می‌گذشت. این بار حس می‌کردم که نوازندگی و شیمی گروه تکامل یافته و عمیق‌تر شده است؛ صدایی که در طول دهه‌ها کار مشترک شکل گرفته است. در حالی که مکان موسیقایی و فیزیکی گذشته را دوباره کشف می‌کردیم، حس می‌کردیم صداها و بافت‌های احساسی تازه‌ای نیز در مسیر پیدا می‌کنیم».

فضای موسیقایی: فولک راک عمیق و سینمایی

«Ride Lonesome» بازگشتی به فولک راک غمگین و تامل‌برانگیز آلبوم‌های «Sea Change» و «Morning Phase» است. منتقد Rolling Stone آن را «مبهم، مه‌آلود، لکه‌لکه و تقریبا غیرقابل توصیف زیبا» توصیف کرده و نوشته است: «گوش دادن می‌تواند مانند شناور بودن در مایع آمنیوتیک احساس شود. اما آلبوم هرگز مبهم یا خواب‌آور نمی‌شود».

موسیقی آلبوم ترکیبی است از ملودی‌های آکوستیک شکننده، اشعاری متروک و همراهی استودیویی ظریف که فضایی «نیک دریک‌وار» را تداعی می‌کند. قطعه «In the Night» با گیتار آکوستیک فینگرپیک، بخش زهی تاب‌خورنده و هورن‌های ظریف، به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین آثار آلبوم شناخته می‌شود. قطعه «Failed Words» با پیانوی غنی آغاز می‌شود و به تدریج تمام فضای اطراف را پر می‌کند، در حالی که «Disappearing Act» با ریف گیتار استیل و سازهای زهی فضایی سینمایی و پرشور خلق می‌کند.

بازخورد منتقدان: تحسین گسترده

منتقدان «Ride Lonesome» را با استقبال گرمی روبه‌رو کرده‌اند. MOJO در نقدی که امتیاز کامل به آن داده بود، این آلبوم را «نمایشی خیره‌کننده از کیمیاگری تبدیل درد به زیبایی محض... قوی از ابتدا تا انتها» توصیف کرده است. UNCUT نوشته است که آلبوم «طلسم می‌بافد... عمیقا صادق به نظر می‌رسد؛ نگاهی نادر به زندگی درونی بک». Clash Magazine نیز امتیاز ۸ از ۱۰ داده و آن را «آلبومی برای پنجره‌های باز، آفتاب و نسیم» خوانده است، هرچند «تنهایی، فقدان و عدم قطعیت زیر سطح آن جریان دارد.»

«Ride Lonesome» را می‌توان هم برای طرفداران قدیمی بک و آثار شنیدنی او و هم برای تازه‌واردانی که به دنبال فولک راک صمیمی، شاعرانه و سرشار از احساس هستند، دریچه‌ای به دنیای درونی یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان موسیقی معاصر دانست.