آلبوم Distance in Static از بونوبو (Bonobo)؛ هشتمین اثر و شاید آخرین ایستگاه قطار بی‌پایان سایمون گرین

«Distance in Static» هشتمین آلبوم استودیویی بونوبو (Bonobo)، نام هنری سایمون گرین (Simon Green)، تهیه‌کننده و دی‌جی بریتانیایی، است که در ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ (۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶) منتشر شده است. این آلبوم چهار سال پس از «Fragments» در سال ۲۰۲۲ عرضه شده و به گفته خود گرین، احتمالا آخرین اثر بلند او در این قالب برای آینده قابل پیش‌بینی است: «احتمالا آخرین دور این مسیر در این فرمت است. نمی‌دانم چه شکلی خواهد بود، اما مسئله واقعا درباره بازتعریف این‌که از این‌جا به بعد چگونه یک موسیقی‌دان باشم، است».

دانلود آلبوم «Distance in Static»: سفری در میان خاطره، جغرافیا و میل به ایستادن

«Distance in Static» آلبومی است که به‌جای تلاش برای بازسازی شکوه گذشته، رشته‌های آن را برمی‌دارد و با آموخته‌های ۲۵ سال اخیر، به چیزی مدرن و گاه آینده‌نگر تبدیل می‌کند. آلبوم با قطعه «Dawn» آغاز می‌شود؛ یک اثر نئوکلاسیکِ آرام و بدون پرکاشن که یادآور «Kiara» از آلبوم «Black Sands» است، اما با پختگی و ظرافتی که تنها از یک هنرمند باتجربه برمی‌آید. «Cycles» با ریتم‌های لرزان، آوازهای وهم‌آلود و زهی‌های اوج‌گیرنده، فضا را به سطحی بالاتر می‌برد. قطعات شاخص آلبوم شامل «Shokoufeh» با ملودی‌های نامتعارف و فضایی که برای اجرای زنده ساخته شده، «ID700» با بیس‌های قدرتمند و کیفیتی نزدیک به داب‌استپ، و «Mercury» با اجرای کاناکو یاماموتو است که آلبوم را با ظرافت به پایان می‌رساند.

همکاری‌ها و تنوع جغرافیایی

آلبوم در مکان‌هایی چون لس‌آنجلس، توکیو و لندن نوشته و ضبط شده و میزبان فهرستی بلندپروازانه از همکاران است: عروج آفتاب (Arooj Aftab)، جوی کروکس (Joy Crookes)، نیلوفر یانیا (Nilüfer Yanya)، ایچیکو آئوبا (Ichiko Aoba)، نیکول میگلیس (Nicole Miglis) و آنیا مارتین (Aanya Martin). اشعار آلبوم به زبان‌های انگلیسی، اردو و ژاپنی اجرا می‌شوند و گرین از نمونه‌های موسیقی قدیمی ایرانی مثل آثار جهانبخش پازوکی و صدای گژنگ (Guzheng) چینی استفاده کرده است. این تنوع، آلبوم را به «جشن تنوع جغرافیایی» تبدیل کرده است، هرچند برخی منتقدان معتقدند تهیه‌کنندگی الکترونیک سنگین و بیت‌های گاه تکراری، از شکوه این تنوع می‌کاهند.

بازخورد منتقدان

منتقدان «Distance in Static» را «قوی‌ترین آلبوم گرین از زمان The North Borders در سال ۲۰۱۳» توصیف کرده‌اند. مجله Clash آن را «سرسبز، غوطه‌ورکننده و عمیقا فیزیکی» خوانده و نوشته است: «روشی که او موتیف‌های مینیمال کلاسیک، ملودی‌های گیرا، بیس‌های کثیف و بیت‌های ۴/۴ کوبنده را با بازی‌گوشی ترکیب می‌کند، یادآور بهترین آثار اوست». Billboard نیز آلبوم را «مجموعه‌ای از آثار برتر که کل دوران حرفه‌ای او را در بر می‌گیرد» توصیف کرده است، هرچند تمام قطعات آن جدید هستند. در سوی دیگر، برخی منتقدان مانند Far Out Magazine آن را «موسیقی الکترونیک ملل و جهانی که موفق نمی‌شود نبض را بالا ببرد» دانسته‌اند. گرین خود درباره این آلبوم می‌گوید: «لزوما یک نگاه به عقب نیست؛ اما قطعا اشاره‌هایی به آلبوم‌های دیگر دارد و پالت گسترده‌تری برای انتخاب».