آلبوم «درست گفتم، من بلوز را دارم (Damn Right, I've Got the Blues)» هفتمین اثر استودیویی بادی گای (Buddy Guy)، اسطوره بلوز و گیتاریست فقید شیکاگو، در تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۷۰ (۱ ژوئیه ۱۹۹۱) منتشر شد. این مجموعه، پس از یک دهه سکوت و دوری از استودیو، به عنوان یک بازگشت تجاری و هنری برای این هنرمند تاثیرگذار شناخته میشود. نسخه گستردهی این آلبوم در سال ۲۰۰۵ (و با بازنشر مجدد تا سال ۲۰۲۶) با دو قطعه اضافه روانه بازار شد.
دانلود آلبوم «Damn Right, I've Got the Blues [Expanded Edition]» از بادی گای: بازگشت پیروزمندانهی اسطورهای به سبک بلوز مدرن؛ انفجار دیرهنگام یک غول خاموش
بادی گای یکی از آخرین بازماندگان عصر طلایی بلوز الکتریک شیکاگو است که نسلها گیتاریست از اریک کلپتون (Eric Clapton) و جیمی هندریکس (Jimi Hendrix) تا استیوی ری وان (Stevie Ray Vaughan) را تحت تاثیر قرار داده است. این آلبوم که با تهیهکنندگی جان پورتر (John Porter) ضبط شد، تلفیقی استادانه از بلوز سنتی شیکاگو و ریتمهای مدرن راک و فانک است و بهسرعت به عنوان «احیاگر علاقه به موسیقی بلوز در اوایل دهه ۹۰» شناخته شد.
حضور ستارگان در خدمت یک نابغه
این آلبوم مملو از حضور ستارگان راک و بلوزی است که برای قدردانی از استادشان دور هم جمع شدند: اریک کلپتون، جف بک (Jeff Beck) و مارک نافلر (Mark Knopfler) در چند قطعه مهمان هستند. علیرغم این ترکیب ستارهای، بادی گای کاملا بر جلسات تسلط دارد. در قلب آلبوم، دو قطعه بلند و کند «Five Long Years» و «Black Night» به عنوان برترین لحظات هنری اثر شناخته میشوند؛ جایی که گیتار بادی گای به تنهایی تمام احساس ناامیدی و اندوه را فریاد میزند.
مهمترین ترکهای آلبوم «Damn Right, I've Got the Blues»
- Damn Right, I've Got the Blues: قطعه عنوان و نقطه عطف آلبوم. نمایش قدرت و غرور یک اسطوره که میگوید «حق با توست، من بلوز دارم از سرم تا کف کفشم». روایتی از سرخوردگی و جسارت.
- Where Is the Next One Coming From: سروده جان هایت با گیتار مارک نافلر.
- Five Long Years: طولانیترین و احساسیترین اجرای آلبوم؛ یک تصنیف آرام و جانسوز که در آن بادی گای گیتار را به سوگ عشق از دسترفته مینشاند.
- Mustang Sally: کاور کلاسیک از سر مک رایس با ریتمی شاد و غرورآفرین.
- Black Night: فضایی تاریک، مرموز و بلوز ناب با پیانوی پیت وینگفیلد و ارگ میک ویور.
- Rememberin' Stevie: قطعه پایانی کاملا بیکلام و در حقیقت یک مرثیهی گیتاریک در سوگ دوست فقیدش، استیوی ری وان. بدون خوانندگی و تنها با نغمههای سوزناک گیتار، خیابانهای شیکاگو در تاریکترین ساعت شب را تداعی میکند.
- Doin' What I Like Best: یکی از دو قطعه اضافه شده در نسخه گسترده (۲۰۰۵). از سوی بادی گای نوشته شده و سبکی صمیمی و خودمانی دارد.
- Trouble Don't Last: اثر ادی «گیتار اسلیم» جونز و دومین قطعه اضافه شده در نسخه گسترده.
برنده گرمی و تاثیرگذار بر نسل جدید
«Damn Right, I've Got the Blues» در سال ۱۹۹۲ برنده جایزه «بهترین آلبوم معاصر بلوز» (Best Contemporary Blues Album) از جوایز گرمی شد. همچنین این اثر توانست در جداول موسیقی در استرالیا، کانادا، سوئد و هلند نیز رتبه کسب کند. وبسایتهای تخصصی موسیقی به این آلبوم نمرهی ۹ از ۱۰ اختصاص دادهاند و آن را «در هم تنیده از قدرت عاطفی و توانمندی فنی» و «آلبوم قطعی بلوز که ژانر را احیا میکند» توصیف میکنند. «بادی گای با این آلبوم نشان داد که او نه فقط یک بازمانده از نسل طلایی بلوز، بلکه هنرمندی است که مرزهای نسل خودش را جابهجا کرده و الهامبخش نسلهای جدید شده است.»
«Damn Right, I've Got the Blues [Expanded Edition]» را چگونه احساس کردید؟ آیا «Rememberin' Stevie» اشکهایتان را جاری کرد؟
