آلبوم زبان‌های بیگانه (Foreign Tongues) - رولینگ استونز (The Rolling Stones)

آلبوم «زبان‌های خارجی (Foreign Tongues)» بیست و پنجمین اثر استودیویی گروه رولینگ استونز (The Rolling Stones)، در تاریخ ۱۹ تیر ۱۴۰۵ (۱۰ ژوئیه ۲۰۲۶) منتشر شد. این مجموعه ۱۴ قطعه‌ای با زمان حدود ۶۲ دقیقه، در ادامه مسیر آلبوم برنده گرمی «Hackney Diamonds» در سال ۲۰۲۳ ساخته شده و با حضور مهمانانی چون پل مک‌کارتنی (Paul McCartney) از گروه بیتلز (The Beatles)، رابرت اسمیت (Robert Smith) از گروه کیور (The Cure)، استیو وینوود (Steve Winwood) و چاد اسمیت (Chad Smith) از رد هات چیلی پپرز (Red Hot Chili Peppers)، یکی از موردانتظارترین آلبوم‌های سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود.

دانلود آلبوم «Foreign Tongues» از The Rolling Stones: بیست و پنجمین گام گروه در شصت و چهارمین سال فعالیت

ضبط این آلبوم در کمتر از یک ماه در استودیوی متروپولیس (Metropolis Studios) در لندن و با تهیه‌کنندگی اندرو وات (Andrew Watt) انجام شده است. میک جگر (Mick Jagger) درباره این تجربه گفته: «چند هفته بسیار فشرده بود. ۱۴ قطعه عالی داشتیم و تا جایی که می‌توانستیم سریع پیش رفتیم». رانی وود (Ronnie Wood) نیز اضافه کرده: «جو اتاق فوق‌العاده خلاقانه بود و کل گروه در بهترین فرم خود قرار داشت. خیلی وقت‌ها در اولین تلاش، کار را به پایان رساندیم». گروه موفق شده با حضور داریل جونز (Darryl Jones) در بیس و استیو جردن (Steve Jordan) در درامز (که پس از درگذشت چارلی واتس (Charlie Watts) در ۲۰۲۱ به گروه پیوست)، صدایی تازه و در عین حال وفادار به ریشه‌های خود خلق کند. نکته قابل توجه، حضور چارلی واتس، درامر فقید گروه، در قطعه «Hit Me in the Head» است؛ ضبطی از یکی از آخرین جلسات استودیویی او که در این آلبوم گنجانده شده است.

قطعات شاخص و همکاری‌های رویایی

این آلبوم ۱۴ قطعه‌ای شامل ۱۲ قطعه جدید و دو کاور است: یکی بازخوانی از اثر امی واینهاوس (Amy Winehouse) با عنوان «You Know I’m No Good» و دیگری ادای احترامی به چاک بری (Chuck Berry) با قطعه پایانی «Beautiful Delilah». از میان قطعات شاخص، «Rough And Twisted» با انرژی بلوزی خام و هارمونیکای جگر، و «In the Stars» با ریف قدرتمند کیت ریچاردز (Keith Richards)، به عنوان دو تک‌آهنگ اولیه منتشر شدند. «Covered in You» با همکاری پل مک‌کارتنی در بیس، یکی از نقاط عطف آلبوم است. رابرت اسمیت نیز در قطعات «Divine Intervention» و «Never Wanna Lose You» به عنوان نوازنده گیتار و سینت‌سایزر حضور دارد. کیث ریچاردز نیز در قطعه «Some of Us» به عنوان خواننده اصلی ظاهر شده که از یک دموی منتشرنشده دهه ۱۹۸۰ بازآفرینی شده است. قطعه «Ringing Hollow» که جگر آن را «نامه عاشقانه‌ای به آمریکا» توصیف کرده، با اشعاری چون «بانوی آزادی دیگر آن‌قدرها خوب به نظر نمی‌رسد وقتی اخم می‌کند»، به نقد وضعیت امروز ایالات متحده می‌پردازد.

مفهوم چندزبانه و طراحی جلد

یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این آلبوم، ترجمه عناوین ۱۴ قطعه به ۱۴ زبان مختلف است که مفهوم «Foreign Tongues» یا «زبان‌های خارجی» را به عینیت تبدیل کرده است. برای مثال، «Jealous Love» به فرانسوی «Amante Jalouse»، «Mr. Charm» به ژاپنی «ミスター・チャーム» و «You Know I’m No Good» به لهستانی «Wiesz, ze jestem do niczego» ترجمه شده است. جلد آلبوم نیز توسط هنرمند معاصر، ناتانیل مری کوین (Nathaniel Mary Quinn)، طراحی شده که با سبک کلاژ پرتره‌های چهره‌های تغییرشکل‌یافته، تصویری از میک جگر، کیث ریچاردز و رانی وود خلق کرده است. گروه همچنین با یک کمپین تبلیغاتی جهانی، بیلبوردهایی با عنوان آلبوم به زبان‌های مختلف در شهرهای سراسر جهان نصب کرد و حتی قطعه «Rough and Twisted» را با نام مستعار «The Cockroaches» (سوسک‌ها)، نام مستعار قدیمی گروه، به‌صورت محدود منتشر کرد.

واکنش منتقدان و جایگاه آلبوم

«Foreign Tongues» با استقبال گسترده منتقدان مواجه شده و به عنوان «بهترین اثر گروه در سال‌های اخیر» و «آلبومی که حتی از Hackney Diamonds هم فراتر می‌رود» توصیف شده است. گاردین در نقد خود نوشته: «این آلبوم با Hackney Diamonds همراه شده و راحت‌ترین و بهترین ویژگی‌های گروه در دهه‌های اخیر را ارائه می‌دهد». هات‌پرس با نمره ۸ از ۱۰، به «انرژی و گستاخی کافی برای به شرم انداختن گروه‌هایی با یک‌چهارم سن آن‌ها» اشاره کرده است. رکورد کلکتیور با نمره ۵ ستاره کامل، آن را «یک کلاسیک طلایی استونز» نامیده که «حتی از Hackney Diamonds هم پیشی گرفته است». این آلبوم همچنین شانس بالایی برای پانزدهمین بار صدرنشینی در جدول آلبوم‌های بریتانیا دارد. «Foreign Tongues» نه فقط یک آلبوم، بلکه بیانیه‌ای از گروهی است که پس از بیش از شش دهه فعالیت، همچنان با شور و نشاطی مثال‌زدنی به خلق آثاری اصیل و پویا ادامه می‌دهد؛ اثری که ثابت می‌کند رولینگ استونز نه بر اساس نوستالژی، بلکه با اشتیاقی واقعی برای زنده نگه داشتن موسیقی راک در زمان حال پیش می‌روند.