بررسی آلبوم دوازده؛ بازگشت آنن‌مای‌کانته‌رایت به ریشه‌های اصیل و روایتگر

آلبوم دوازده (12) که در سال 2020 منتشر شد، نقطه عطفی در کارنامه کاری گروه آلمانی آنن‌مای‌کانته‌رایت محسوب می‌شود. این گروه که با صدای خش‌دار و متمایز هنینگ مِی شناخته می‌شود، در این اثر رویکردی متفاوت را در پیش گرفت. برخلاف آلبوم‌های پیشین که تمایل بیشتری به موسیقی پاپ-راکِ استودیویی داشتند، این مجموعه تلاشی برای ثبت لحظات گذرا و خام است. انتشار این آلبوم در دوران پاندمی، حال و هوای خاصی به آن بخشید؛ فضایی که در آن زمان به شکلی غیرعادی کند می‌گذشت و مفاهیم گذشته، حال و آینده برای بسیاری از انسان‌ها تغییر ماهیت داده بود. در حقیقت این آلبوم را می‌توان یک کپسول زمانی دانست که سعی دارد مفاهیم فلسفی پیرامون گذر عمر را در قالب ۱۶ قطعه کوتاه و بلند روایت کند.

آلبوم 12 ساختاری بسیار منحصر‌به‌فرد دارد. با نگاهی به لیست قطعات، متوجه می‌شویم که آهنگ‌ها به صورت عامدانه کوتاه‌تر از استانداردهای رادیویی طراحی شده‌اند. قطعاتی مانند «Intro» یا «Outro» و یا حتی ترانه‌های بسیار کوتاهی همچون «So wies war» با زمانی کمتر از یک دقیقه، نشان‌دهنده یک فرم روایی خاص هستند که به جای تمرکز بر ساختار کلاسیکِ «شعر-ترجیع‌بند»، بر لحظات تأکید دارند. این سبک که می‌توان آن را مینیمالیسم آکوستیک نامید، اجازه می‌دهد تا کلمات به تنهایی بار احساسی قطعه را به دوش بکشند. استفاده از پیانو و گیتار در کنار صدای عمیق و باریتون هنینگ مِی، فضایی صمیمی ایجاد کرده که گویی شنونده در حال گوش دادن به خاطرات شخصی گروه در اتاق تمرین است.