آلبوم برج ناقوس (The Bell Tower) حاصل همکاری مشترک هنرمند نروژی، ربکا کریجورد (Rebekka Karijord) و آنسامبل آوازی برنده جایزه گرمی، رومفول آو تیز (Roomful of Teeth) است. این اثر که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد، بیش از آنکه یک آلبوم موسیقی مرسوم باشد، یک چیدمان صوتی و کنکاشی در پتانسیل‌های بی‌نظیر حنجره و صداست. کریجورد که همواره در آثار پیشین خود مرزهای موسیقی الکترو-آکوستیک را جابجا کرده بود، در این همکاری با گروهی که به تکنیک‌های آوازی غیرمتعارف و چندصدایی‌های پیچیده شهرت دارند، فضایی متافیزیکی خلق کرده است. این همکاری که از بستر اشتراکات فکری آن‌ها در باب مفاهیم مرگ، زمان و طبیعت نشات می‌گیرد، تجربه‌ای شنیداری است که شنونده را به تامل در سکوت و طنین وا می‌دارد.
ریشه فکری این آلبوم عمیقاً در ادبیات کلاسیک و معاصر ریشه دوانده است. عنوان آلبوم و قطعاتی نظیر '9th Duino Elegy' به وضوح نشان‌دهنده ارادت سازندگان به آثار ریلکه (Rainer Maria Rilke) هستند. مفاهیم موجود در اشعار ریلکه، به‌ویژه در مورد 'برج ناقوس' به عنوان نمادی از گذار و تماشای جهان از منظری بالاتر، تم اصلی این اثر را شکل می‌دهند. در هر قطعه، گروه آوازی با استفاده از تکنیک‌های یودل، زمزمه‌های چندلایه و آوازهای گلوگاه، کلمات را به صورت پدیده‌های فیزیکی در فضا بازنمایی می‌کنند. این رویکرد به معنای آن است که موسیقی تنها حامل کلمات نیست، بلکه خود به مثابه معنا و کالبد شعر عمل می‌کند.
ساختار The Bell Tower از یازده قطعه تشکیل شده که از 'Lacrimosa' با زمان طولانی و بافت‌های متراکم آوازی آغاز شده و به تدریج به سمت قطعات کوتاه‌تر و مینیمال‌تر حرکت می‌کند. در قطعه 'Fugue'، شنونده شاهد یک بازی هوشمندانه با کنترپوان است که در آن هر خواننده نقشی مستقل ایفا می‌کند، در حالی که در قطعه 'Earth'، تمرکز بر هارمونی‌های لرزان و فرکانس‌های پایین است. استفاده از محیط‌های آکوستیک باز در ضبط این اثر باعث شده تا طنین صداها در فضای مجازی میان سازها و حنجره‌ها گم نشود. برای کسانی که به دنبال تجربه متفاوتی در دنیای موسیقی هستند، این آلبوم نمونه‌ای عالی از ترکیب موسیقی تجربی (Experimental) و موسیقی گروهی (Choral) است که به‌خوبی توسط مهندسان صدا پردازش شده است.
