آلبوم پربازدیدترین آهنگ‌های فضای بیرونی (Greatest Hits From Outer Space) که در سال ۲۰۱۳ توسط لیبل Cleopatra Records منتشر شد، تلاشی است برای گردآوری مجموعه‌ای از قطعات که مستقیماً با تم فضا، کاوش‌های فضایی و رویاپردازی‌های کیهانی پیوند خورده‌اند. این آلبوم در سبک‌های متنوعی از جمله پراگرسیو راک، الکترونیک، امبینت و حتی افکت‌های صوتی مستند ناسا طبقه‌بندی می‌شود. در این اثر، شنونده با طیف وسیعی از صداها مواجه است که از دوران طلایی عصر فضا در نیمه قرن بیستم تا رویکردهای مدرن‌تر به موسیقی فضایی را در بر می‌گیرد.
ترکیبی از اسطوره‌های موسیقی و تجربیات صوتی
نکته قابل توجه در این آلبوم حضور هنرمندان تاثیرگذاری است که هر یک در ژانر خود پیشرو بوده‌اند. قطعاتی همچون 'Space Oddity' با اجرای ویلیام شاتنر و ریچی بلکمور، بازخوانی متفاوتی از اثر جاودان دیوید بویی است که رنگ و بویی خاص به مجموعه بخشیده است. همچنین حضور گروه‌هایی نظیر Tangerine Dream که از پیشگامان موسیقی الکترونیک آلمانی هستند، در کنار نام‌های بزرگی مانند Nektar و The Tornados، باعث شده تا Greatest Hits From Outer Space صرفاً یک مجموعه تجاری نباشد و به یک آرشیو از تجربیات صوتی تبدیل شود که فضا را به عنوان یک المان تماتیک به کار می‌گیرند.
ساختار آلبوم و تنوع قطعات
این آلبوم با ۳۰ قطعه، ساختاری شبیه به یک پادکست یا روایت صوتی دارد. از افکت‌های صوتی ساده مانند 'Space Laser Sounds' گرفته تا قطعات بلند و اتمسفریک مانند 'Space Explosion' اثر Amon Guru یا قطعه 'The Space Between' از گروه Brainticket، نشان‌دهنده گستردگی انتخاب‌ها در این آلبوم است. برخی از قطعات مستقیماً از آرشیوهای ناسا برگرفته شده‌اند، مانند 'Apollo 13 Excerpt'، که جنبه مستند و آموزشی به آلبوم می‌بخشد و آن را از آلبوم‌های معمول موسیقی پاپ یا راک متمایز می‌کند.
بازتاب و جایگاه در دنیای موسیقی
از نظر منتقدان، Greatest Hits From Outer Space یک مجموعه کاتالوگی محسوب می‌شود که هدفش بیش از آنکه ارائه محتوای جدید باشد، نمایش قدرت تخیل موسیقی‌دانان در برخورد با موضوع فضا است. فروش و استقبال از این اثر در میان علاقه‌مندان به ژانر علمی-تخیلی و موسیقی‌های اتمسفریک قابل توجه بوده است. در دنیای موسیقی، این اثر به عنوان یک منبع الهام برای کسانی که به دنبال صداهایی متفاوت از فضا هستند شناخته می‌شود. اگرچه برخی منتقدان معتقدند پراکندگی سبک‌ها در این آلبوم زیاد است، اما همین تنوع باعث شده تا شنونده در طول ۳۰ قطعه خسته نشود.
