آلبوم Portraits با عنوان فارسی «پرتره‌ها» در سال ۲۰۲۵ توسط آهنگساز و پیانیست فرانسوی دومینیک شارپنتیه (Dominique Charpentier) منتشر شد. این اثر شامل ۱۱ قطعهٔ نئوکلاسیک و مینیمالیستی است که فضایی شاعرانه، آرام و مراقبه‌ای دارند.
ویژگی منحصربه‌فرد این آلبوم، ارتباط مستقیم آن با هنر عکاسی است. هر قطعهٔ موسیقی با الهام از یک عکس گرفته‌شده توسط لوران پیستیو (Laurent Pistiaux) در جزیرهٔ اوشانت (Ushant) ساخته شده است. این همکاری هنری باعث شده موسیقی و تصویر در کنار هم تجربه‌ای چندحسی برای مخاطب ایجاد کنند؛ شنونده نه‌تنها صدا را می‌شنود، بلکه می‌تواند تصویر ذهنی آن را نیز تصور کند.
از نظر سبک، «پرتره‌ها» ادامهٔ مسیر هنری شارپنتیه در موسیقی نئوکلاسیک است؛ موسیقی‌ای که با ملودی‌های ساده اما عمیق، تکرارهای ظریف و تغییرات تدریجی، فضایی آرام و شاعرانه می‌سازد. این قطعات برای لحظات مراقبه، مطالعه یا تأمل بسیار مناسب‌اند و نشان‌دهندهٔ توانایی شارپنتیه در ترکیب موسیقی با احساسات انسانی و طبیعت هستند.
انتشار این آلبوم در سال ۲۰۲۵ بار دیگر جایگاه شارپنتیه را به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ موسیقی نئوکلاسیک معاصر تثبیت کرد. «پرتره‌ها» نه‌تنها یک آلبوم موسیقی است، بلکه پروژه‌ای هنری است که مرزهای میان صدا و تصویر را از میان برمی‌دارد.
در نهایت، آلبوم «پرتره‌ها» (Portraits) را می‌توان اثری شاعرانه و الهام‌بخش دانست که موسیقی نئوکلاسیک را با هنر عکاسی پیوند می‌دهد و تجربه‌ای تازه برای شنونده فراهم می‌آورد.
