دانلود آلبوم ساحل پلاستیکی؛ شاهکاری مفهومی از گوریلاز با ترکیبی از پاپ، هیپ‌هاپ و الکترونیک

آلبوم «ساحل پلاستیکی (Plastic Beach)» سومین اثر استودیویی گروه مجازی بریتانیایی گوریلاز (Gorillaz)، در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۸۸ (۳ مارس ۲۰۱۰) منتشر شد. این مجموعه ۱۶ قطعه‌ای که از ژوئن ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۰۹ در استودیوهای لندن، نیویورک، سوریه و نیجریه ضبط شده، آلبومی مفهومی با تم‌های محیط‌گرایانه و هشداری در برابر مصرف‌گرایی و آلودگی پلاستیکی اقیانوس‌هاست که از پروژه ناتمامی به نام «چرخ و فلک (Carousel)» تکامل یافته و عمدتا توسط دیمن آلبارن (Damon Albarn)، یکی از بنیان‌گذاران گروه، تهیه شده است.

دانلود آلبوم «Plastic Beach» از Gorillaz: جزیره‌ای ساخته شده از زباله و آرزوهای غرق‌شده

گوریلاز از ابتدای کار تا به امروز همواره، گروهی دغدغه‌مند بوده است که به رخدادهای جهان خود توجه نشان داده است. اگرچه این گروه، یک بند مجازی است، اما این رویکرد در واقعیت تاثیر خود را نشان داده است. آلودگی اقیانوس‌ها یکی از بحران‌های مهمی است که در دنیا معاصر رخ داده است. این گروه خلاق در این آلبوم تلاش کرده‌اند با بهره گرفتن از محیط‌های مختلف و تجربه گذشته و همچنین حضور هنرمندان مطرح، اثری تاثیرگذار خلق کنند.

این اثر با حضور افتخارآمیز هنرمندان تاثیرگذاری چون اسنوپ داگ (Snoop Dogg)، بابی ووماک (Bobby Womack)، مس دف (Mos Def)، لو رید (Lou Reed)، گروف رایس (Gruff Rhys)، د لا سول (De La Soul)، مارک ای اسمیت (Mark E. Smith)، لیتل دراگون (Little Dragon) و اعضای افسانه‌ای گروه کلش (The Clash) یعنی میک جونز (Mick Jones) و پل سایمونن (Paul Simonon)، کالیدوسکوپی از ژانرهای پاپ، سینت-پاپ، هیپ‌هاپ و موسیقی ارکسترال را به نمایش می‌گذارد.

۱۷ قطعه؛ سفر در میان زباله‌های اقیانوس آرام

«پلاستیک بیچ» سومین آلبوم استودیویی گوریلاز، یک اپرای پاپ-الکترونیکی و مفهومی درباره جزیره‌ای زباله‌ای در اقیانوس است که نقدی تلخ بر مصرف‌گرایی، آلودگی و فرهنگ معاصر دارد، با حضور انبوهی از مهمانان ویژه.

• Orchestral Intro (Feat. Sinfonia ViVA): مقدمه‌ای ارکسترال و غم‌انگیز که شنونده را به دریای انباشته از زباله و جزیره پلاستیکی دعوت می‌کند.
• Welcome to the World of the Plastic Beach (Feat. Snoop Dogg & Hypnotic Brass Ensemble): اسنوپ داگ به عنوان «خوش‌آمدگو» وارد می‌شود و جهانی متشکل از پلاستیک، شیشه و بطری را با بیسی سنگین نیرومند توصیف می‌کند.
• White Flag (Feat. Bashy, Kano & The Lebanese National Orchestra For Oriental Arabic Music): گروهی از رپرهای بریتانیایی پرچم سفید تسلیم را بالا می‌برند، اما در برابر طوفان زباله، همراه با ارکستر عربی که فضایی جنگ‌جویانه می‌آفریند.
• Rhinestone Eyes: یکی از درخشان‌ترین قطعات آلبوم با ریتم الکتروپاپ و روایتی از انزوا و نقشه‌های دنیای مدرن که «چشم‌های راینستونی» طعمه‌های خود را دنبال می‌کنند.
• Stylo (Feat. Bobby Womack and Mos Def): تلفیقی از سول، فانک و الکترو با صدای خشن بابی وومک و رپ مس دف که به ماشین‌های سریع و فرار از تعقیب خیابانی اشاره دارد.
• Superfast Jellyfish (Feat. Gruff Rhys & De La Soul): نقدی طنزآمیز بر فست‌فود و فرهنگ یک‌بار مصرف، با ملودی شاد و عجیبی که انگار تبلیغ یک برگر ماهی‌ای-ژله‌ای است.
• Empire Ants (Feat. Little Dragon): قطعه‌ای دوپاره؛ ابتدا آرام و رویایی با صدای یوکی ناگاساوا، سپس ناگهان به یک سمفونی الکترونیک پانک تبدیل می‌شود که از «مورچه‌های امپراتوری» حرف می‌زند.
• Glitter Freeze (Feat. Mark E. Smith): مارک ای. اسمیت (از فال) با صدای خش دار و دیوانه‌وارش در میان سینث‌های صنعتی و تکراری فریاد می‌زند «در جای خود یخ بزن!».
• Some Kind of Nature (Feat. Lou Reed): لو رید در یکی از آخرین همکاری‌هایش، درباره «نوعی طبیعت» که در دل مواد مصنوعی (پلاستیک) پنهان شده، با فلسفه‌ای تلخ و شیرین می‌خواند.
• On Melancholy Hill: تصنیفی ملودیک و دلفریب درباره عشق و دلتنگی در میان اقیانوس زباله، با بیس ساده و سینث‌پاپ رویایی که از محبوب‌ترین ترانه‌های گوریلاز است.
• Broken: آهنگی کوتاه و ساده با تم «شکستگی» (هم عشق و هم جزیره)، با تنظیمی مینیمال و صدای غم‌زده.
• Sweepstakes (Feat. Mos Def & Hypnotic Brass Ensemble): مس دف با ریتمی مارپیچ و گروه برنجی هیپنوتیک، سرخوشی توهم‌آمیز برنده شدن در قرعه‌کشی را آنقدر تکرار می‌کند تا به کابوسی مبدل شود.
• Plastic Beach (Feat. Mick Jones & Paul Simonon): دو عضو بنیان‌گذار کلش (میک جونز و پل سیمونن) در ترانه‌ی عنوان آلبوم حضور دارند؛ نگاهی نوستالژیک به ساحل پلاستیکی به عنوان «بهشت جدید» (اما ساخته دست بشر).
• To Binge (Feat. Little Dragon): دومین همکاری با لیتل دراگون، دوئتی عاشقانه و مست‌کننده (لغت «Binge» هم به پرخوری و هم به پرت کردن اشاره دارد) در میان امواج زباله.
• Cloud of Unknowing (Feat. Bobby Womack and Sinfonia ViVA): بابی وومک با صدایی شکسته و اوجی آسمانی، «ابر نادانی» عرفانی را می‌خواند که پر از سقوط و بخشش است.
• Pirate Jet: پایانی کوتاه و تند با ضرب‌آهنگ پانک-الکترونیک که دزدان دریایی را به بیرون ریختن زباله بیشتر تشویق می‌کند («بیا بیشتر بریز توی دریا!»).
• Pirate's Progress: قطعه‌ی پنهان یا جایزه در نسخه‌های ویژه؛ فضایی آونگارد و تکرارشونده شبیه به یک پیشرفت بی‌نتیجه از دزدان دریایی در جزیره پلاستیکی.

بازخورد منتقدان و جایگاه در موسیقی

پس از انتشار، «Plastic Beach» با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و بعدها توسط نشریات متعددی به عنوان یکی از بهترین آلبوم‌های دهه ۲۰۱۰ انتخاب گردید. در سال ۲۰۲۰ نیز توسط پایگاه خبری استکر (Stacker) در رتبه ۶۶ جدول «۱۰۰ آلبوم برتر قرن» قرار گرفت. این آلبوم در جدول آلبوم‌های بریتانیا به رتبه دوم دست یافت و بیش از ۷۴,۰۰۰ نسخه در هفته اول فروخت. بیلبورد (Billboard) نیز آن را «سفر پهناور، جذاب و وسیعی برای بازگشت دوباره» توصیف کرده است.

بخش قابل توجهی از قدرت این آلبوم، در توانایی آن در خلق فضایی رویایی و بی‌وزن است که لحظاتی از طنز و شادی را در کنار پلان‌هایی از مالیخولیا و فروپاشی زیست‌محیطی قرار می‌دهد. بی‌بی‌سی نیز طیف و عمق «Plastic Beach» را «حیرت‌انگیز» خوانده و آن را همچون «آلبوم سفید (White Album)» گروه بیتلز (The Beatles) برای نسل جدید توصیف کرده است.

«Plastic Beach» تابلویی پانوراما از یک آرمان‌شهر رو به زوال است؛ موسیقی‌ای که آگاهی از یک فاجعه جهانی را در لفافه‌ای از نغمه‌های عامه‌پسند به تصویر می‌کشد. پلیر صفحه، دعوتی است به یک گشت و گذار با کشتی تفریحی در میان انبوه زباله‌های پلاستیکی.

نظر شما چیست؟

آیا این آلبوم با توجه به نگاه مفهومی به آلودگی محیط زیست و خصوصا آلودگی اقیانوسی توانست نظر شما را جلب کند؟ کدام آهنگ از این آلبوم بیشتر مورد توجه شما قرار گرفت؟ لطفا نظر خود را پر بخش کامنت‌ها با ما و دیگر کاربران به اشتراک بگذارید؟