آلبوم Hymn to the Immortal Wind از مونو (MONO)؛ سرود جاودان باد در نسخه یادبود یک شاهکار

نسخه سالگرد آلبوم «سرودی برای باد جاودان (Hymn to the Immortal Wind)»، پنجمین اثر استودیویی گروه ژاپنی MONO، در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۳۹۸ (۱۴ ژوئن ۲۰۱۹) به مناسبت دهمین سالگرد انتشار اصلی و بیستمین سالگرد تشکیل گروه، منتشر شد. نسخه اولیه این آلبوم در ۱۴ اسفند ۱۳۸۷ (۴ مارس ۲۰۰۹) منتشر شده بود. این اثر که به‌عنوان شاخص‌ترین و بلندپروازانه‌ترین آلبوم MONO شناخته می‌شود، با ریمستر کامل از نوارهای آنالوگ اصلی در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است.

ضبط اصلی این آلبوم در سال ۲۰۰۹ در استودیوی Electrical Audio شیکاگو و با تهیه‌کنندگی استیو آلبینی (Steve Albini) انجام شده بود؛ کسی که با گروه‌هایی چون نیروانا و پیکسیز همکاری داشته و در این اثر توانسته صدایی گرم، پرجزئیات و غوطه‌ورکننده خلق کند. حاصل کار، ۷ قطعه سینمایی و نفس‌گیر است که در آن‌ها ارکستر زهی بزرگ، پیانو، فلوت، ارگ و کوبه‌های تیمپانی با گیتارهای کر و ریتم‌های درام‌زنی MONO در هم می‌آمیزند. تمام آهنگ‌های این آلبوم توسط تاکاکیرا گوتو یا تاکا (Takaakira "Taka" Goto) نوشته شده‌اند.

دانلود آلبوم «Hymn to the Immortal Wind» از MONO: ۷ قطعه پست-راک سینمایی با ارکستراسیون باشکوه و ریمستر اختصاصی

اگر طرفدار حرفه‌ای پست راک بوده باشید، بدون شک نام مونو را شنیده‌اید و اگر پیگیر آثار این گروه بوده باشید، حتما نام شاهکاری به نام «سرودی برای باد جاودانه» را شنیده‌اید. این آلبوم را می‌توان شاخص‌ترین ساخته این گروه و یکی از بهترین آلبوم‌های تاریخ پست راک دانست که منبع الهام گروه‌های پرشماری در این سبک شده است.  فضاسازی خاص و ملودی‌های درون‌گرا و گیرا و روایت رویایی، از این آلبوم یک اثر جادویی و یک داستان عاشقانه حماسی ساخته است. در این آلبوم به‌وضوح خاستگاه مونو و کشور زادگاهش ژاپن نمایان است، اما این آلبوم در این سطح باقی نمی‌ماند و آن را به اثری ورای آلبوم خاص ژاپن بدل می‌کند که در هر نقطه‌ای از دنیا شنیدنی است. مونو در دهمین سال فعالیت و در اوج پختگی آلبومی منتشر کرد که همچنان و پس از سال‌ها می‌توان مسحور نبوغ شگفت‌انگیز آن‌ها در خلق آن شد.

گوش دادن به آلبوم «Hymn to the Immortal Wind» یعنی ورود به دنیایی که MONO در آن به اوج بلوغ هنری خود رسید. پس از پنج سال تور بی‌وقفه، گروه برای اولین بار فرصت یک سال زمستان‌خوابی و تمرکز کامل بر آهنگسازی را به دست آورد. نتیجه، آلبومی است که خود اعضا آن را «تفکربرانگیزترین و التقاطی‌ترین» اثر خود تا آن زمان توصیف کرده‌اند؛ اثری که در قلب خود همچنان امیدوار و رمانتیک باقی مانده، در حالی که قطعات آن همچون فصل‌های یک داستان عاشقانه خوانده می‌شوند.

استیو آلبینی و راز صدای گرم این اثر

نقطه قوت «Hymn to the Immortal Wind» در تولید آن نهفته است. استیو آلینی، تهیه‌کننده افسانه‌ای، گروه را در هسته اصلی خود محکم نگه داشته و اجازه نداده ارکستر مجلسی عظیم، قدرت درونی MONO را تحت‌الشعاع قرار دهد. این تعادل ظریف میان دیوار صوتی گیتارهای کر و شکوه ارکسترال، به آلبوم حضوری فیزیکی و قابل لمس بخشیده است. در لحظات آرام و آغازین قطعات، حتی صدای جیرجیر صندلی‌های چوبی نوازندگان ارکستر، لمس لب‌ها بر دهنی سازها و حتی شمردن رهبر ارکستر شنیده می‌شود. این جزئیات، فاصله میان شنونده و موسیقی را از بین می‌برد و تجربه‌ای صمیمی و بی‌واسطه خلق می‌کند. مخاطبان موسیقی پست-راک و علاقه‌مندان دریافت آثاری با تولید استثنایی، این آلبوم را گنجینه‌ای ارزشمند خواهند یافت.

داستان و آهنگ‌های آلبوم «Hymn to the Immortal Wind»

این آلبوم ۷ قطعه و زمان حدود ۷۷ دقیقه‌ای دارد و یک سفر کامل و بدون وقفه را روایت می‌کند. داستان این آلبوم درباره دو کودک است که در زمینی سرد و رو به مرگ، درختی می‌کارند و با سنگ‌های سفید پیمان می‌بندند تا دوباره یکدیگر را بیابند. پس از فاجعه‌ای از هم جدا می‌افتند؛ پسر در دریا مدفون می‌شود و دختر با خاکستر او باقی می‌ماند. سال‌ها بعد، زن سال‌خورده خاکستر را به باد می‌سپارد. مرد سالخورده در رویاها و خاطرات به دنبال او می‌گردد. سرانجام در برف، دریا، نقشه و نامه، حافظه باز می‌گردد. آن دو در نور جاودان به هم می‌رسند و پیمانشان فراتر از زمان و مرگ ادامه می‌یابد. این سفر عشق و خاطره است. در ادامه هر ۷ قطعه این شاهکار را معرفی می‌کنیم:

• Ashes in the Snow: قطعه افتتاحیه و دروازه ورود به این جهان صوتی. با گیتارهای آرام و پیانوی تامل‌برانگیز آغاز می‌شود و به تدریج به دیواری از صدا و ارکستراسیون عظیم می‌رسد. نوایی از خاکستر و برف که تولدی دوباره را نوید می‌دهد.
• Burial at Sea: قطعەای ۱۰ دقیقه‌ای با فضایی عمیقا اقیانوسی. ریتم‌های موج‌گونه درامز و لایه‌های زهی، حس غرق شدن در اعماق آب‌های تاریک و در عین حال آرام را القا می‌کنند.
• Silent Flight, Sleeping Dawn: کوتاه‌ترین قطعه آلبوم (۶ دقیقه) و یکی از آرام‌ترین لحظات آن. ملودی‌های پیانو و گیتارهای شفاف، سپیده‌دمی خاموش و شکننده را تصویر می‌کنند.
• Pure as Snow (Trails of the Winter Storm): یکی از مشهورترین و تحسین‌شده‌ترین قطعات MONO. با زمان ۱۱:۵۸، از یک ملودی ساده و کودکانه آغاز می‌شود و به تدریج به طوفانی از گیتارهای کر، تیمپانی و ارکستر تمام‌عیار بدل می‌شود؛ مسیر ردپایی در برف که به انفجاری از نور می‌رسد.
• Follow the Map: کوتاه‌ترین قطعه آلبوم (۳:۵۴) و یک میان‌پرده آرام و مراقبه‌گونه. پیانو و گیتار در گفت‌وگویی ساده، مسیری را برای ادامه سفر ترسیم می‌کنند.
• The Battle to Heaven: حماسی‌ترین قطعه آلبوم با زمان ۱۲:۵۱. نبردی موسیقایی میان تاریکی و نور؛ گیتارهای خشمگین و ارکستر طوفانی، در نهایت به فتحی باشکوه و امیدوارکننده می‌رسند.
• Everlasting Light: قطعه پایانی و نقطه اوج احساسی آلبوم. نوری جاویدان که پس از تمام طوفان‌ها و نبردها، در افق ظاهر می‌شود. پایان‌بندی‌ای که شنونده را با قلبی سنگین اما روحی سبک رها می‌کند.

چرا نسخه سالگرد «Hymn to the Immortal Wind» اهمیت دارد؟

این نسخه، ریمستر شده از نوارهای آنالوگ اصلی است و صدایی شفاف‌تر، عمیق‌تر و متعادل‌تر از نسخه اصلی ۲۰۰۹ ارائه می‌دهد. منتقدان آن را یکی از «بهترین نمونه‌های پست-راک با شکوه و جسورانه» توصیف کرده‌اند؛ آلبومی که می‌تواند حتی مخالفان این ژانر را نیز مجذوب خود کند. یکی از شنوندگان این نسخه را «سطح دیگری از ریمستر» خوانده و گفته: «در این میکس، همه‌چیز را با تعادل کامل می‌شنوید». این آلبوم برای هر علاقه‌مند به موسیقی پست-راک، سینمایی و ارکسترال، یک اثر ضروری بدون جایگزین است.

نظر شما در مورد آلبوم «سرودی برای باد جاودان» چیست؟ و آن را در کدام لحظه زندگی شنیده‌اید؟

امیدواریم از شنیدن آنلاین این مجموعه بی‌نظیر لذت برده باشید. «Hymn to the Immortal Wind» سفری است که هر بار شنیدن، لایه‌ای تازه از آن آشکار می‌شود. کدام قطعه بیش از همه شما را در خود غرق کرد؟ لطفا نظر و تجربه خود را در بخش دیدگاه‌ها با دیگر کاربران به اشتراک بگذارید.