بهترین های جون بایز ، ۵۰ آهنگ ماندگار فولک اعتراضی

آلبوم «This Is Joan Baez» پنجره‌ای است رو به نیم‌قرن آوازخوانی زنی که صدایش، پیش از آن‌که موسیقی باشد، یک بیانیه بود. این مجموعهٔ پنجاه‌قطعه‌ای، نه فقط مرور کارنامه، که روایتی است از پیوند ناگسستنی میان هنر و وجدان. از نخستین زمزمه‌های فولکلوریک در کافی‌شاپ‌های بوستون تا ایستادن در برابر تانک‌ها و زندان‌ها، و از بازخوانی تصنیف‌های کهن بریتانیایی تا هم‌آوایی با خوانندگان آمریکای لاتین — همه و همه در این گردآوری جا خوش کرده‌اند. شنیدن این آلبوم، قدم‌زدن در راهرویی است که در یک‌سویش «دایمندز اند راست» می‌درخشد و در سوی دیگرش «وی شال اورکام» طنین می‌اندازد؛ راهرویی به نام جون بایز.

صدای نقره‌ای اعتراض: جون بایز و تولد یک اسطوره

وقتی نخستین نت‌های «Silver Dagger» در این مجموعه به گوش می‌رسد، گویی به سال ۱۹۶۰ پرتاب می‌شویم؛ سالی که دختری نوزده‌ساله با چهره‌ای فرشته‌گون و صدایی به شفافیت کریستال، صفحهٔ نخست خود را منتشر کرد. آن صدا، سوپرانوی خالص و بدون لرزشی بود که کمتر خوانندهٔ فولکی می‌توانست هم‌طرازش باشد. بازخوانی قطعاتی مانند «House of the Rising Sun» از گروه انیمالز و «Girl of Constant Sorrow» در این آلبوم، یادآور آن دوران طلایی هستند؛ زمانی که جون بایز، پیش از آن‌که به «ملکهٔ فولک» ملقب شود، تنها دختری بود با گیتار و مجموعه‌ای از ترانه‌های محلی. اما «Diamonds and Rust» در همین ابتدای آلبوم، ما را به سال ۱۹۷۵ می‌برد؛ تصنیفی که خودش آن را «تماس تلفنی با گذشته» نامید. او این ترانه را دربارهٔ باب دیلن نوشت، بی‌آن‌که هرگز رسماً تأییدش کند. نتیجه، یکی از بهترین آهنگ‌های جون بایز شد؛ جایی که صدای نقره‌ای‌اش، با طعمی از زنگار دلتنگی درآمیخت.

تفسیرگر شاعر نسل: جون بایز و ترانه‌های باب دیلن

هیچ‌کس ترانه‌های باب دیلن را مانند جون بایز نخوانده است. این جمله نه اغراق، که گزاره‌ای تاریخی است. در این آلبوم، پنج نسخهٔ متفاوت از آثار دیلن به گوش می‌رسد: از «It Ain't Me Babe» و «Don't Think Twice, It's All Right» گرفته تا «Boots of Spanish Leather» و «Love Minus Zero/No Limit». اما آن‌چه این بازخوانی‌ها را از هزاران کاور دیگر متمایز می‌کند، درک زنانهٔ بایز از شعر دیلن است. او «فارول، آنجلینا» را آن‌چنان با لطافت می‌خواند که گویی خود آنجلینای خیالی است. و در «Farewell, Angelina»، صدایش نه فقط یک خواننده، که شاعر سوم ترانه است. جالب آن‌که آلبوم شامل اجرای زندهٔ «It Ain't Me, Babe» از تالار فیلارمونیک نیویورک در ۱۹۶۴ نیز هست؛ شبی که دیلن و بایز در اوج جوانی، روی صحنه، تاریخ ساختند. برای درک این پیوند هنری، دانلود آهنگ معروف جون بایز از این مجموعه، راهی بی‌هیچ انحرافی است.

پیوند نغمه و سیاست: صدای مقاومت از سلما تا سایگون

جون بایز هرگز خواننده‌ای نبود که در برج عاج بنشیند. او در راه‌پیمایی سلما با مارتین لوتر کینگ راه رفت، در هاید پارک لندن برای توقف جنگ ویتنام فریاد زد، و در بمباران کریسمس هانوی، در پناهگاه اشغالی، برای کودکان ویتنامی لالایی خواند. آلبوم «This Is Joan Baez» این وجه از شخصیتش را با قطعاتی چون «We Shall Overcome» (اجرای زنده) و «Joe Hill» زنده نگه داشته است. اما اوج این بخش، بی‌تردید «Here's to You» است؛ همکاری با انیو موریکونه برای فیلم «ساکو و وانزتی» دربارهٔ دو مهاجر ایتالیایی که در دههٔ ۲۰ قربانی بی‌عدالتی شدند. صدای بایز روی ملودی موریکونه، چنان مظلومیت و امید را توأمان منتقل می‌کند که این قطعه تا ابد با نام او گره خورده است. از سوی دیگر، «Gracias a La Vida» (سپاسگزار زندگی) وایولتا پارا را با چنان احترامی می‌خواند که گویی ادای دینی است به تمام مبارزان آمریکای لاتین. این‌ها، بی‌تردید آهنگ‌های ماندگار جون بایز در عرصهٔ کنشگری هستند.

پنجره‌ای به جهان جون بایز: از موسیقی سلتیک تا فولک آمریکای لاتین

وسعت دیدگاه موسیقایی بایز در این آلبوم حیرت‌انگیز است. او در کنار ترانه‌های اعتراضی آمریکایی، تصنیف‌های کهن ایرلندی و اسکاتلندی را نیز فراموش نکرده. «The Water Is Wide» و «The Wild Mountain Thyme» نمونه‌هایی از این وفاداری به ریشه‌های موسیقی سلتیک هستند. اما شاید شخصی‌ترین لحظات آلبوم، آن‌جا رقم بخورد که او به زبان اسپانیایی می‌خواند. «La Llorona»، آن زن گریان افسانه‌های مکزیکی، زیر انگشتان بایز جان تازه‌ای می‌گیرد. و «De Colores»، ترانه‌ای که به نماد جنبش کارگران کشاورزی سزار چاوز بدل شد، با صدای او به جهانیان شناسانده شد. همچنین اجرای مشترکش با خواهر کوچکتر، میمی فارینیا، در «I Am a Poor Wayfaring Stranger» شنیدنی است. این تنوع فرهنگی، برترین آثار جون بایز را به مجموعه‌ای جهانی تبدیل کرده است.

میراثی از جنس زنگار و الماس: جون بایز در گذر زمان

آخرین قطعات آلبوم، ما را به دوران پختگی بایز می‌برند. «Jesse» که خودش آن را سروده، روایتی شخصی از عشق و جدایی است. «Fountain of Sorrow» جکسون براون را با آن حساسیت زنانه‌اش بازخوانی می‌کند. و «In The Quiet Morning»، تقدیم‌نامه‌ای است به یانِس جاپلین. اما نکتهٔ شگفت‌انگیز، حضور قطعاتی کاملاً جدید در کنار این کلاسیک‌هاست: «No Kings» از جسی ولس، که نشان می‌دهد بایز در هشتادسالگی همچنان به دنبال صداهای تازهٔ اعتراضی است. همچنین حضور «Diamonds & Rust» با اجرای جودی کالینز در کنار نسخهٔ اصلی، گفت‌وگویی است میان دو اسطورهٔ فولک. اگر به دنبال دانلود بهترین‌های جون بایز هستید که تمام دوران‌های کاری او را پوشش دهد، این آلبوم همان مقصد نهایی است.

دانلود آثار معروف جون بایز : قصه‌ای که هنوز تمام نشده

آلبوم «This Is Joan Baez» تنها یک گردآوری نیست؛ وصیت‌نامهٔ موسیقایی زنی است که صدایش از دههٔ شصت تا امروز، «وجدان نسل‌ها» نام گرفته است. او در «Diamonds and Rust» از عشق گفت، در «We Shall Overcome» از امید، در «Joe Hill» از شهادت، و در «Gracias a la Vida» از سپاس. هر پنجاه قطعهٔ این مجموعه، مانند پنجاه پنجره رو به آسمانی واحد هستند؛ آسمانی که جون بایز زیر آن، هرگز از خواندن دست نکشید. برای تازه‌واردان به دنیای فولک، این آلبوم یک دورهٔ فشردهٔ آموزشی است، و برای هواداران قدیمی، فرصتی دوباره برای عاشق شدن. دانلود برترین آهنگ‌های جون بایز از این مجموعه، نه یک انتخاب، که یک ضرورت فرهنگی است؛ چرا که تاریخ، گاهی خود را در گلوی یک خواننده خلاصه می‌کند و نام آن خواننده، جون بایز است.