بهترین های نینا سیمون ، ۵۰ آهنگ ماندگار از صدای بی‌همتای جاز و سول

«This Is Nina Simone» یک گردآوری ساده نیست؛ اتاقی است پر از پنجاه دریچه که هرکدام به جهانی تازه از احساس باز میشود. این مجموعهٔ بی‌نظیر، مسیر پنج‌دهه هنرمندی را در دل یک جعبهٔ موسیقی فشرده کرده است؛ از آن شب دور در کلاب میدوغ آتلانتیکسیتی که صدایش برای اولینبار از پشت پیانو بلند شد، تا ریمیکسهایی که نسل دهه ۲۰۲۰ را به وجد میآورند. اینجا نه بر اساس تاریخ، که بر اساس حالوهوای قطعات چیده شده است: گاه بههمریخته، گاه منظم، همیشه اصیل. آلبومی که پیش رو دارید، کارت دعوتی است به خانهٔ نینا؛ خانهای که دیوارهایش از جنس نُت و کفش از جنس واژههای ناگفته است.

معروف ترین ها و بهترین های نینا سیمون

چهار قطعهٔ نخست این مجموعه، بیآنکه بخواهند، بیانیهٔ هنری نینا سیمون را امضا میکنند. «My Baby Just Cares For Me» با آن پیانوی رگتایم-وار و صدایی که میان بی‌خیالی و شیطنت نوسان دارد، یادگاری است از اولین حضورش در استودیوی بت‌بهم. در مقابل، «I Loves You, Porgy» (اجرای ۲۰۱۴) شکوه تکنیک کلاسیکش را به رخ میکشد: جولیارد رفته بود و این را هر نت فریاد میزند. اما آنچه این دو را به بهترین آهنگ های نینا سیمون تبدیل میکند، چیزی فراتر از تکنیک است. او در «پورگی» نه فقط یک خواننده، که یک راوی تراژدی است. انگار خودش تجربهٔ عشق ممنوع را زیسته. قطعهٔ «Little Girl Blue» هم از همین جنس است؛ لالایی برای بزرگسالی که هنوز کودک درونش گم شده. اینجا نینا سیمون پیانو را نه، که تاریخ موسیقی را مینوازد.

«طلسمی به نام نینا»: جادو، فریاد و رهایی از قفس

وقتی نوبت به «I Put a Spell on You» میرسد، دیگر با یک بازخوانی سروکار نداریم. اسکرییمین جی هاوکینز این ترانه را زمزمه کرد، اما نینا آن را به منترا تبدیل نمود. هر نت پیانو در این نسخه، مثل سوزنی است که بال پروانه را به دفترچهای میخکوب میکند. در کنارش «Feeling Good» نشسته؛ قطعهای که شصت سال است هر بار با همان وزن تازه متولد میشود. شگفتانگیز است که چگونه یک زن میتواند در عرض سه دقیقه، از زمزمهای محتاطانه به اوجی چنان برسد که گویی جهان را دوباره میآفریند. این دو قطره، قلب تپندهٔ بهترین های نینا سیمون در این آلبوم هستند. اما «Don't Let Me Be Misunderstood» روایت دیگری است. آنتیموان دودی پلکها، پیانوی گرفته، و صدایی که میان التماس و غرور گیر کرده. کمتر خوانندهای توانسته «نفهمیده باش» را اینقدر دراماتیک به تصویر بکشد.

«پیانوی سرخ»: نینا، سیاست و ترانه‌هایی که تفنگ شدند

نینا سیمون در دههٔ شصت فهمید که صدایش فقط برای سرگرمی آفریده نشده. این آلبوم با گنجاندن «I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free» و «Backlash Blues»، ادای دینی است به آن دورهٔ انقلابی. اولی با آن ضرب امیدوارکنندهاش، به یکی از پایه‌های جنبش حقوق مدنی تبدیل شد؛ دومی شعری از لنگستون هیوز بود که نینا با خشم و وقار توأمان خواندش. اما نقطهٔ اوج، «Four Women» است. چهار زن، چهار رنگ پوست، چهار سرنوشت. او نه خواند، که جان داد تا اوثی، سافرونیا، سوئیت تینگ و پیلار زنده شوند. این قطعه در زمان خود چنان انفجاری بود که ایستگاههای رادیویی محافظهکار از پخشش خودداری کردند. امروز اما در زمرهٔ برترین آثار نینا سیمون قرار دارد. و «To Be Young, Gifted and Black» را فراموش نکنیم؛ سرودی که با نسخهٔ ریمیکس ۲۰۰۵ در این آلبوم حضور دارد. پیامش اما همچنان ۱۹۶۹ است: جوان، بااستعداد و سیاه بودن، یک پیروزی است.

«دنیا به روایت نینا»: وقتی دیگران را از آنِ خود میکند

بازخوانیهای نینا سیمون هرگز کپیبرداری نیست؛ آنها دزدی مسلحانه با اسلحهٔ احساس است. او «Here Comes the Sun» هریسون را میگیرد و به یک مرثیه تبدیلش میکند، گویی خورشید در دنیای او هرگز بیپرده نتابیده. «To Love Somebody» برادران گیب را چنان با اندوه آغشته میکند که انگار خودش آن را در سوگ عزیزی سروده. و «Suzanne» لئونارد کوهن! نینا با آن کنترآلتو عمیق، شعر عرفانی کوهن را به زمین میکشد و به زنی واقعی در خیابانهای مونترال تبدیلش میکند. اما اوج این بازآفرینیها، «My Way» است. پل آنکا این ترانه را برای فرانک سیناترا نوشت، اما نینا سیمون آن را وصیتنامهٔ خود کرد. وقتی میخواند «و حالا، پایان نزدیک است»، باورش میکنید. این نسخهها گواهی هستند بر اینکه دانلود آهنگ معروف نینا سیمون، هرگز به معنای شنیدن یک کاور تکراری نیست.

«نینای همیشه»: ریمیکسها و حیات دوباره در قرن بیستویکم

شاید باورش سخت باشد، اما زنی که در ۲۰۰۳ چشم بست، در دههٔ ۲۰۲۰ هم در صدر پلیلیستهای اسپاتیفای جا خوش کرده است. ریمیکس «Sinnerman» توسط Sofi Tukker در این آلبوم، نمونهٔ درخشان این جاودانگی است. آنها ده دقیقه خلسه و هیپنوتیزم را به سه دقیقهٔ قابل پخش در کلابها تبدیل کردهاند، بدون آنکه روح گناهکار و دیوانهٔ قطعهٔ اصلی را بکشند. «Black Is the Color of My True Love's Hair» با ریمیکس Jaffa هم از همین دست است. ملودی فولکلوریک قدیمی، در لباسی الکترونیک، باز هم نیناست؛ آن ویبراتوی خاص و آن نفس‌های بریدهبریده همچنان در لایههای باس و سینث دفن نشده. این حضور پررنگ ریمیکسها در کنار نسخههای اصلی، هوشمندی گردآورندهٔ آلبوم را میرساند؛ پیامی واضح که دانلود بهترین های نینا سیمون فقط به معنای بازگشت به گذشته نیست، بلکه کشف او در زمان حال است.

دانلود 50 آهنگ برتر نینا سیمون

«Wild Is The Wind» با آن اوجگیری دراماتیک، و «Lilac Wine» با آن مسمومیت شیرین، آلبوم را به پایان نمیبرند؛ آن را معلق میگذارند. نینا سیمون در این پنجاه قطعه، همهٔ ما را به یک مهمانی دعوت کرده؛ مهمانی که در آن بلوز و کلاسیک و گاسپل و پاپ کنار هم مینشینند، بیآنکه کسی به کسی برچسب بزند. او در «Four Women» چهار زن بود، در «Feeling Good» یک بهار، و در «Don't Explain» تمام زنانی که برای خیانت معشوق بهانه میتراشند. این آلبوم، گواهی است بر حرف خودش: «تکلیف هنرمند این است که زمانهاش را بازتاب دهد» . او بازتاب داد؛ با خشم، با شفقت، با آن پیانویی که گاه چون شمشیر بران بود و گاه چون بالشی برای گریستن. اکنون نوبت ماست که در این اتاق پُر از پنجره، بایستیم و نظارهگر نوری باشیم که از هر دری میتابد. نوری به نام نینا. این مجموعه ارزشمند را هم اکنون از دنیای موسیقی بشنوید و دانلود کنید.