بهترین های ری چارلز: دریچه‌ای به جهان ری چارلز
«This Is Ray Charles» فراتر از یک آلبوم گردآوری شده است؛ این مجموعه یک تمدن موسیقایی کامل را در خود جای داده است. ری چارلز، این نابغه بی‌همتا، نه تنها یک خواننده یا نوازنده پیانو نبود، بلکه یک قاره‌ی فرهنگی بود که مرزهای سبک‌های سول، ریتم‌اند‌بلوز، گاسپل، جاز، کانتری و پاپ را در هم شکست و از آنها زبانی جهانی ساخت. گوش دادن به این مجموعه، سفری است به اعماق روح مردی که با وجود نابینایی، روشن‌ترین و ملموسترین تصاویر احساسی را با صدا و موسیقی اش خلق کرد. اینجا، تاریخ موسیقی آمریکا نفس می‌کشد.
بخش یکم: خالق سول: ستون‌های یک انقلاب صوتی
ری چارلز را "پدر موسیقی سول" می‌نامند و این بخش دلیل آن را فریاد می‌زند. قطعات آغازین آلبوم مانند «I've Got a Woman» و «What'd I Say» انقلابی در موسیقی بودند؛ او با تلفیق انرژی و ریتم ریتم‌اند‌بلوز با احساسات آتشین و ساختارهای زنگ‌دار گاسپل، ژانری کاملاً جدید و مهیج به دنیا عرضه کرد. صدای زخمی و گیرای او در «Drown in My Own Tears» یا «A Fool For You»، الگویی شد برای نسل‌های بعدی خوانندگان سول. این قطعات سنگ بنای یک فرهنگ موسیقایی هستند.
بخش دوم: میراث جاودان: سرودهای یک ملت
برخی از ترانه‌های ری چارلز از مرز موسیقی عبور کرده و به بخشی از حافظه جمعی جهانی تبدیل شده‌اند. «Georgia on My Mind» با آن اجرای عمیقاً احساسی و آرام، سرود غیررسمی ایالت جورجیا شد و عشق را به جغرافیا گره زد. «Hit the Road Jack» با آن دیالگ پرشور زنانه و مردانه و ریتم بی‌امانش، به یک استاندارد شاد و قوی مبدل گشت. همچنین، اجرای حماسی و میهنی او از «America the Beautiful» چنان پراحساس و بی‌پیرایه است که گویی سرود اصلی کشور است.
بخش سوم: شکستن مرزها: ماجراجویی در سرزمین کانتری
یکی از جسورانه‌ترین و تاثیرگذارترین حرکت‌های ری چارلز، ورود او به دنیای موسیقی کانتری بود. آلبوم «Modern Sounds in Country and Western Music» یک شاهکار بی‌نظیر است و قطعاتی مانند «You Don't Know Me»، «Born to Lose» و «I Can't Stop Loving You» (که در این گردآوری با احترام جای گرفته) گواه این ادعا هستند. او با صدای سول خود، درد و سادگی ترانه‌های کانتری را احیا کرد و ثابت کرد که احساسات واقعی، هرگز در قالب یک سبک خاص محدود نمی‌شوند.
بخش چهارم: روی صحنه: انرژی خالص و بداهه‌پردازی
ری چارلز روی صحنه موجودی دیگر بود. بخش اجراهای زنده در این مجموعه—مانند «Alexander's Ragtime Band» یا «Games People Play»—انرژی الکتریکی، شوخ‌طبعی و تسلط مسحورکننده او بر پیانو و گروهش را ثبت کرده است. شنیدن تشویق‌های حضار و پاسخ‌های خودجوش ری، شنونده را به قلب یک تجربه زنده می‌برد و نشان می‌دهد که ارتباط او با مخاطب، فراتر از استودیو و کاملاً ارگانیک و حیاتی بود.
بخش پنجم: اعماق بلوز: ریشه‌ها و سوگواری
برای درک کامل ری چارلز، باید به ریشه‌های بلوز او بازگشت. قطعاتی مانند «Hard Times»، «Ray's Blues»، «Losing Hand» و «The Blues Medley»، او را در خالص‌ترین حالتش نشان می‌دهند: یک روایتگر رنج، مقاومت و تاب‌آوری. در این قطعات، پیانوی او گریه می‌کند و صدایش از اعماق تاریخ سیاهان آمریکا سخن می‌گوید. این بخش، یادآوری است از خاکی که این درخت تنومند از آن رویید.
سخن آخر: نبوغی به نام احساس محض
«This Is Ray Charles» تنها فهرستی از ترانه‌ها نیست؛ گواهی است بر زندگی هنرمندی که موسیقی را به مثابه یک نیاز اولیه انسانی می‌دید. او در هر سبکی که قدم گذاشت، اصل را بر احساس ناب، صداقت در اجرا و اشتیاق برای ارتباط گذاشت. این مجموعه ۶۱ قطعه‌ای، از شادی بالنده‌ی «Shake a Tail Feather» تا اندوه باشکوه «Crying Time»، از عشق زمینی تا ستایش ملی، تمامی سایه‌روشن‌های تجربه انسانی را در بر می‌گیرد. گوش سپردن به ری چارلز، یعنی آموختن این که چگونه می‌توان با وجود همه تاریکی‌ها، نور را احساس کرد و این احساس را با جهانیان تقسیم نمود. او نه یک خواننده، که خودِ موسیقی بود.
