بهترین های پلیس، مجموعه‌ای از ماندگارترین آهنگ‌های راک و نیوویو

آلبوم «This Is The Police» یک گردآوریِ صرفاً تجاری نیست؛ کارآگاه‌نامه‌ای است صوتی از یکی از عجیب‌ترین و باهوش‌ترین سه‌نفر‌های تاریخ راک. این مجموعهٔ چهل‌وهفت‌قطعه‌ای، پروندهای را می‌گشاید که در آن استینگ (بیس، خواننده)، اندی سامرز (گیتار) و استوارت کاپلند (درامز) با تلفیق شرم‌ناپذیر رگی، پانک، جز و پاپ، نه‌تنها جدول‌های فروش را فتح کردند، بلکه صدای بلوغِ یک نسلِ سرگردان میان عشق، پارانویا و جنگ سرد شدند. اینجا فقط «هیت»ها کنار هم چیده نشده‌اند؛ اینجا تاریخِ انفجار یک ابرنواخترِ سه‌نفره است، دقیقاً پیش از آن‌که از هم‌بپاشد.

صدای «پلیس»: بهترین ها و معروف ترین آهنگ های گروه پلیس

وقتی استینگ در پاریس بارانی، دخترکی خیابانی دید و «رکسان» را با ریتم بوسا‌نوا نوشت، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد این ترانه تبدیل به مانیفست یک سبک شود . اما کاپلند ریتم رگی را به آن تزریق کرد و سامرز با گیتارِ فضاسازش، آن را به آسمان برد. نتیجه در «Roxanne» و سپس «So Lonely» ، «Can’t Stand Losing You» شنیده می‌شود؛ آثاری که ثابت کردند سه مرد سفیدپوست انگلیسی می‌توانند روح جامائیکا را درک و به زبانی جهانی ترجمه کنند. «رجاتا دِ بلان» (به‌معنای «سفیدیِ پادشاهی») که جایزه گرمی را برای بهترین اجرای سازی رُک اند رول برد، نه یک کلمه شعر داشت، اما تمام هویت آن‌ها را خلاصه می‌کرد: پیچیدگی در سادگی، جهان‌وطنی در سه‌نوازی.

این دورهٔ نخست، بهترین آهنگ‌های پلیس را در خود جای داده؛ ترانه‌هایی که هنوز در استادیوم‌ها زنده‌اند و هر نت‌شان، معماریِ دقیقِ سازها را فریاد می‌زند.

«هم‌زمانی»: شاهکار پایانی یک امپراتوری لرزان

جون ۱۹۸۳. جزیرهٔ مونتسرات، آتشفشانی خاموش اما سرِ نفرتِ سه عضو گروه، فعال‌ترین نقطهٔ جهان بود . ضبط آلبوم «Synchronicity» در استودیوی ایر جرج مارتین، بیشتر شبیه یک جنگ داخلی می‌گذشت تا جلسهٔ تمرین. استینگ و کاپلند بارها درگیری فیزیکی پیدا کردند، اندی سامرز میان این دو در به‌در می‌زد و همزمان، ازدواجِ خودِ استینگ و سامرز نیز در حال فروپاشی بود .

اما از دل این جهنم، شاهکاری متولد شد. «Every Breath You Take» که استینگ در جامائیکا و در خانۀ ایان فلمینگ، نیمه‌شب با پیانو نوشتش، قرار بود یک عاشقانهٔ ساده باشد؛ غافل از آن‌که شنونده‌اش «کنترل» و «تملک» را در آن می‌شنید . میک جگر این ترانه را «به‌طرز شگفت‌آوری باهوشانه ساخته‌شده» خواند . و این ترانه نه‌تنها بزرگ‌ترین هیت سال ۱۹۸۳، که برندهٔ گرمی بهترین ترانهٔ سال شد .

در سوی دیگر، «King of Pain» روایتِ افسردگیِ استینگ زیر درخت باغ بود، و «Wrapped Around Your Finger» ارجاعی به فاوست و اساطیر یونان. «سینکرونیسیتی ۲» نیز شعری از ویلیام باتلر ییتس را به هیولای درون دریاچهٔ نس پیوند می‌زد .

جالب‌تر از همه، دو ترانه‌ای بودند که خودِ کاپلند و سامرز نوشتند. «Mother» اندی سامرز با آن ریتم ۷/۸ و فریاد‌هایش بر سر مادر، یکی از عجیب‌ترین قطعات تاریخ راک است. و «Miss Gradenko» کاپلند، کنایه‌ای به سرکوب شوروی. این دو قطعه، برترین آثار پلیس نیستند، اما ثابت می‌کنند که گروه تا آخرین لحظه به دموکراسیِ خلاقانه باور داشت .

نیمهٔ پنهان: سایه‌ها و ترانه‌های گمشده

مجموعهٔ «This Is The Police» تنها به ابرهیت‌ها بسنده نکرده است. «Murder By Numbers» که در دقایقی و سر شام نوشته شد و در یک برداشت ضبط گردید، یکی از هوشمندانه‌ترین ترانه‌های تاریک تاریخ پاپ است . «Invisible Sun» با آن فضای سنگین و کلیپ ممنوعه‌اش از تلویزیون بی‌بی‌سی، صدای بمبارانِ خیابان‌های ایرلند شمالی بود.

و چه زیبا که اجراهای زندهٔ ۲۰۰۷ از ورزشگاه ریور پلیت بوینس آیرس در کنار نسخه‌های استودیویی نشسته‌اند. «Message in a Bottle» زنده، با آن جمعیت ۶۰‌هزارنفری که هر کلمه را فریاد می‌زنند، ثابت می‌کند ترانه‌های پلیس هرگز کهنه نمی‌شوند. همچنین گنجاندن تک‌آهنگ اولیهٔ «Fall Out» از ۱۹۷۷ (تنها بازماندهٔ حضور هانری پادووانی) و نسخهٔ دموی «Dead End Job» ، این مجموعه را به گنجینه‌ای برای هوادارانِ موشکاف تبدیل کرده است.

دانلود بهترین های پلیس : هیچ‌چیز ماندگارتر از پایان‌های باشکوه نیست

پلیس هرگز بیانیهٔ رسمی برای جدایی نداد. آن‌ها فقط دیگر کنار هم ننشستند تا بیست سال بعد . اما آلبوم «This Is The Police» به ما می‌گوید که این پایان، چقدر پُرثمر بود. چهار آلبوم شماره‌یک پیاپی در بریتانیا، فروش ۷۵ میلیونی، تالار مشاهیر راک اند رول، و مهم‌تر از همه، ترانه‌هایی که سه نسل با آن بزرگ شده‌اند .

اگر به دنبال دانلود بهترین های پلیس هستید، این مجموعه همان مقصد نهایی است. از «نکست تو یو»ی پانک‌نوجوانانه تا «سکرت جرنی»ی عرفانی، و از بیسِ لرزان «برینگ آن د نایت» تا گیتارِ ماتم‌زده‌ی «تِ بادز تو بیگ ویت‌اوت یو». اینجا دیگر فقط آهنگ نیست؛ اینجا زیست‌نامهٔ صوتی سه انسانی است که نفرت از هم را به هنرِ ناب تبدیل کردند. همان‌طور که استینگ سال‌ها بعد گفت: «فکر نمی‌کنم آن ترانه‌ها بدونِ آن تنش‌ها امکان‌پذیر بودند» . و راست می‌گفت. شاهکارها از آرامش زاده نمی‌شوند؛ زادهٔ شبی هستند که در آن، زیر باران پاریس، نام یک فاحشه را روی کاغذ می‌نویسی و نمی‌دانی داری تاریخ می‌سازی.