آلیس این چینز

آلیس این چینز (Alice in Chains): غم‌انگیزترین صدای نسل گرانج

آلیس این چینز (Alice in Chains) یکی از تاثیرگذارترین و بی‌نظیرترین گروه‌های گرانج (Grunge) جهان است که در سال ۱۹۸۷ در شهر سیاتل شکل گرفت. این گروه در کنار غول‌هایی چون نیروانا (Nirvana)، پرل جم (Pearl Jam) و ساوندگاردن (Soundgarden)، چهار رکن اصلی موج گرانج دهه نود به شمار می‌روند و با صدایی منحصربه‌فرد که تلفیقی از هوی متال سنگین با ملودی‌های آکوستیک و اشعاری تاریک و شخصی است، جایگاهی ویژه در تاریخ موسیقی یافته‌اند. نام گروه از پروژه پیشین لین استیلی (Layne Staley) با عنوان «آلیس ان چینز (Alice N' Chains)» الهام گرفته و به‌اختصار AIC نیز نامیده می‌شود. با فروش بیش از ۳۰ میلیون نسخه از آثارشان در سراسر جهان و دریافت ۸ نامزدی جایزه گرمی (Grammy Awards)، آن‌ها همواره در صدر پرفروش‌ترین گروه‌های راک آمریکایی قرار داشته‌اند.

تاریخچه شکل‌گیری: از اتاق‌های تمرین تا اوج شهرت

ریشه‌های آلیس این چینز در اتاق‌های تمرین سالن موسیقی «بانک (Music Bank)» در سیاتل شکل گرفت. در آنجا جری کنترل (Jerry Cantrell)، گیتاریست و ترانه‌سرا، با لین استیلی آشنا شد و خیلی زود شان کینی (Sean Kinney) (درامر) و مایک استار (Mike Starr) (بیسیست) به آن‌ها پیوستند.

ورود به عرصه حرفه‌ای و نخستین موفقیت‌ها

پس از امضای قرارداد با کمپانی کلمبیا رکوردز (Columbia Records) در سال ۱۹۸۹، اولین آلبوم استودیویی گروه با عنوان «فیسلیفت (Facelift)» در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. تک‌آهنگ غول‌آسای این آلبوم، «مرد در جعبه (Man in the Box)» نه‌تنها باعث دیده شدن گروه در سطح ملی شد، بلکه نامزد دریافت جایزه گرمی نیز گردید. آلبوم «درت (Dirt)» در سال ۱۹۹۲ اما نقطه عطف اصلی بود؛ اثری تاریک و شخصی که به مضامینی چون مرگ، اعتیاد و جنگ ویتنام می‌پرداخت و به‌سرعت فروش پنج‌برابر پلاتینیوم را تجربه کرد. در همین دوران و پس از مشکلاتی، مایک استار از گروه جدا شد و مایک اینز (Mike Inez) جایگزین او گردید و هسته اصلی گروه برای سال‌ها تثبیت شد.

نقطه اوج و سقوط تلخ

در سال ۱۹۹۴، گروه ای‌پی (EP) تاریخی «شیشه‌ای از مگس‌ها (Jar of Flies)» را روانه بازار کرد که نه‌تنها اولین ای‌پی تاریخ بود که در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ (Billboard 200) قرار گرفت، بلکه تاکنون فروش چهاربرابر پلاتینیوم را ثبت کرده است. با این حال، از سال ۱۹۹۶ به بعد، گروه به دلیل مصرف بیش از حد مواد مخدر توسط لین استیلی با وقفه‌های طولانی مواجه شد. در نهایت، در ۵ آوریل ۲۰۰۲، جسد استیلی در آپارتمانش در سیاتل پیدا شد و مرگ او پایان غم‌انگیزی بر اولین دوره حیات گروه رقم زد. مایک استار، باسیست اسبق گروه نیز متعاقبا در سال ۲۰۱۱ درگذشت.

اعضای گروه: دو دوره، دو هویت

ترکیب اعضای آلیس این چینز در دو دوره متفاوت، دو چهره از این گروه را رقم زده است.

اعضای کنونی (از ۲۰۰۵ تاکنون)

• جری کنترل (Jerry Cantrell): گیتاریست اصلی، خواننده و مغز متفکر گروه.
• ویلیام دووال (William DuVall): خواننده و گیتاریست ریتم که در سال ۲۰۰۵ به گروه پیوست.
• شان کینی (Sean Kinney): درامر و از اعضای بنیان‌گذار.
• مایک اینز (Mike Inez): نوازنده گیتار بیس از سال ۱۹۹۳.

اعضای پیشین

• لین استیلی (Layne Staley): خواننده اصلی فقید.
• مایک استار (Mike Starr): نوازنده بیس فقید.

احیا و ادامه مسیر (۲۰۰۵ تاکنون)

پس از مرگ استیلی، اعضای باقی‌مانده گروه در سال ۲۰۰۵ برای یک کنسرت خیریه گرد هم آمدند و با حضور ویلیام دووال (William DuVall) به عنوان خواننده جدید، فعالیت حرفه‌ای خود را از سر گرفتند. حاصل این احیا، انتشار آلبوم‌های موفقی چون «سیاهی راهی به آبی است (Black Gives Way to Blue)» در سال ۲۰۰۹ بود که ترانه اصلی آن ادای احترامی به لین استیلی محسوب می‌شود. پس از آن آلبوم‌های «شیطان دایناسورها را این‌جا گذاشت (The Devil Put Dinosaurs Here)» در سال ۲۰۱۳ و «رینیر فاگ (Rainier Fog)» در سال ۲۰۱۸ منتشر شدند که نشان دادند آلیس این چینز بدون چهره اولیه خود نیز می‌تواند حرف‌های تازه‌ای برای گفتن داشته باشد.

سبک موسیقی و ویژگی‌های منحصربه‌فرد

موسیقی آلیس این چینز را به‌سختی می‌توان در یک ژانر خاص محدود کرد. اگرچه اغلب به عنوان گروه گرانج (Grunge) شناخته می‌شوند، اما ریشه آن‌ها عمیقا در هوی متال و بلوز استوار است. ویژگی شاخص و ماندگار این گروه، هارمونی آوازهای دونفره بین جری کنترل و لین استیلی (و در دوران دوم با ویلیام دووال) است که به صدایی اندوهناک، رویایی و کاملا شخصی منجر می‌شود. فضای کلی موسیقی آن‌ها توام با غم‌اندود، تاریک و اغلب خشن توصیف می‌شود؛ به‌گونه‌ای که آلبوم «درت» یکی از تاریک‌ترین و صادقانه‌ترین آثار تاریخ موسیقی در توصیف وابستگی به مواد مخدر محسوب می‌شود.