رنه اوبری

رنه اوبری: آهنگسازی که از دل سکوت، جهانی از ملودی ساخت

رنه اوبری (René Aubry)، آهنگساز و نوازنده چیره‌دست فرانسوی، یکی از آن هنرمندان کمیاب است که صدایشان را همه جای دنیا شنیده‌اید، بی آن‌که نامشان را به خاطر بیاورید. او متولد ۱۹۵۶ در منطقه Vosges فرانسه است و بیش از چهل سال است که با ویولن، گیتار، ماندولین و بانجو جهانی از موسیقی ناب خلق می‌کند. آهنگ‌های او بدون کلام حرف می‌زنند و این ویژگی راز ماندگاری‌شان است. او با تاثیری که از لئونارد کوهن (Leonard Cohen)، فیلیپ گلس (Philip Glass) و مائوس هاجیداکیس (Mános Hadjidákis) گرفته، تلفیقی استادانه از هارمونی‌های کلاسیک، ملودی‌های فولکلور و صداهای مدرن ارائه می‌دهد. ویژگی بارز آثارش ریتم‌های گیرا، احساسی عمیق که بی‌واسطه با شنونده ارتباط برقرار می‌کند و ترکیبی از سازهای آکوستیک با فناوری‌های روز ضبط است. این فضای صمیمی و در عین حال سینمایی، او را به هنرمندی یگانه تبدیل کرده است.

از تالارهای رقص تا پرده نقره‌ای: موسیقی در خدمت تصویر و حرکت

اوبری مسیر حرفه‌ای خود را به شکلی غیرمنتظره آغاز کرد: در سال ۱۹۷۸ با کارولین کارلسون (Carolyn Carlson)، رقصنده و طراح رقص آمریکایی آشنا شد و این ملاقات، زندگی و هنر او را دگرگون کرد. کارلسون از او خواست تا برای اجراهایش موسیقی بسازد. حاصل این همکاری باله‌های به‌یادماندنی‌ای چون «بلو لیدی (Blue Lady)» (۱۹۸۳) و «استپ (Steppe)» (۱۹۹۰) بود که خیلی زود فراتر از سالن‌های رقص شناخته شدند. ترانه «استپ» به عنوان موسیقی تیتراژ برنامه مشهور تلویزیون فرانسه «با لی ماسک (Bas les masques)» با اجرای میری دوماس (Mireille Dumas) در اوایل دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت و نام او را بر سر زبان‌ها انداخت. از آن پس، موسیقی اوبری به بخشی جدایی‌ناپذیر از اجراهای گروه‌های برجسته تئاتر و رقص، از جمله گروه فیلیپ ژانتی (Philippe Genty) و همچنین آثار پینا باوش (Pina Bausch) - رقصنده شهیر آلمانی - بدل شد.

گستره نفوذ هنری رنه اوبری

نفوذ هنر رنه اوبری محدود به صحنه تئاتر نماند و خیلی زود به صنعت سینما نیز کشیده شد. کارگردانان مطرحی همچون ویم وندرس (Wim Wenders) برای فیلم تحسین‌شده «پینا (Pina)» (۲۰۱۱) و پائولو سورنتینو (Paolo Sorrentino) برای فیلم «یک مرد اضافی (L'Uomo in Più)» از آثار او استفاده کرده‌اند. مارکو بلوکیو (Marco Bellocchio) نیز برای فیلم «خیانت‌کار (Il Traditore)» در سال ۲۰۱۹ و مجموعه تلویزیونی «شب بیرون (Esterno Notte)» در سال ۲۰۲۲ به سراغ موسیقی او رفت. در ایران، برخی از آثار زیبای اوبری مانند «سالنتو (Salento)»، «لا گراند کاسکید (La Grande Cascade)» و «لونگوماره (Lungomare)» در تبلیغات تلویزیونی، تیتراژ برنامه‌ها و فیلم‌های مستند مورد استفاده قرار گرفته‌اند که نشان‌دهنده عمق و جهان‌شمولی هنر اوست.

رنه اوبری در طول دوران حرفه‌ای خود، متنی غنی و پربار را برای اجراهای صحنه‌ای، سینما و باله خلق کرده است، اما در کنار این آثار کاربردی، همواره آلبوم‌های شخصی و مستقلی نیز منتشر کرده که مانند دفترچه خاطرات صوتی‌اش هستند. آلبوم‌هایی چون «Seuls au Monde» در سال ۲۰۰۳، «Mémoires du futur» در سال ۲۰۰۶ که در آن‌ها به عمیق‌ترین لایه‌های تاریک و درون‌نگرانه روح خود سفر کرده است. در کنار این آثار، مجموعه‌هایی شاداب و ملایم‌تری مانند «Plaisirs d'amour» در سال ۱۹۹۸ یا «Invités sur la Terre» در سال ۲۰۰۱ را نیز تجربه کرده است.

آلبوم‌های رنه اوبری

آلبوم‌های تحسین‌شده‌تر و معاصر او عبارتند از «مرا فراموش نکن (Forget Me Not)» در سال ۲۰۱۳، «روزها (Days)» در سال ۲۰۱۴، «اکنون (Now)» در سال ۲۰۱۵، «آشوب (Chaos)» در سال ۲۰۱۷، «Petits sauts délicats avec grand écart» در سال ۲۰۱۸، «من ترانه خودم را می‌خوانم (I Sing My Song)» در سال ۲۰۲۲ و «به من یک شانس دیگر برای یک رقص دیگر بده (Give Me A Chance For Another Dance)» در سال ۲۰۱۵ اشاره کرد.