تقاطع هوش مصنوعی و صنعت موسیقی: چرا سونو به کانون جنگ حقوقی تبدیل شده است؟

در سال‌های اخیر همه ما یک یا چندین آهنگ ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی شنیده‌ایم. ممکن است از این آهنگ‌ها لذت برده باشیم و یا آن‌ها را دوست نداشته باشیم. برخی از آن‌ها را با علم به این‌که توسط هوش مصنوعی ساخته شده‌اند، گوش داده‌ایم و برخی را بدون این‌که بدانیم توسط هوش مصنوعی ساخته شده‌اند. ممکن است پس از اطلاع از تولید شدن آن‌ها با هوش مصنوعی مولد، تغییری در حس ما به قطعه موسیقی شکل گرفته باشد یا نگرفته باشد. اما یک چیز روشن است که شبحی بر فراز صنعت موسیقی در پرواز است و آن شبه، هوش مصنوعی مولد است. سونو تنها بازیگر این عرصه نیست ولی قطعا مهم‌ترین بازیگر است که در حال حاضر کانون مناقشات حقوقی گسترده‌ای حول حقوق مولف و قوانین حق نشر شده است؛ مناقشاتی که آینده موسیقی و خصوصا موسیقی هوش مصنوعی را مشخص خواهد کرد.

سونو (Suno) یک پلتفرم تولید موسیقی با هوش مصنوعی مولد (Generative Artificial Intelligence) است که به کاربران اجازه می‌دهد با وارد کردن دستورهای متنی، آهنگ و ترانه بسازند. مناقشات حقوق پیرامون این پلتفرم عمدتا به استفاده از آثار دارای حق نشر برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی، حقوق مولفان و ناشران موسیقی، مالکیت آثار تولیدشده و نحوه جبران مالی صاحبان حقوق مربوط است. مسئله اصلی در مورد این دست شرکت‌های تولید موسیقی با هوش مصنوعی این است که آیا آن‌ها می‌تواند بدون داشتن مجوز، از موسیقی‌های موجود برای آموزش مدل خود استفاده کنند و حقوق هنرمندان در این فراید باید چگونه حفظ شود؟ نتیجه این مناقشات می‌تواند بر شیوه صدور مجوز، مدل‌های درآمدی و رابطه میان هنرمندان انسانی و ابزارهای هوشواره‌ای تاثیر بگذارد.

ما پیش‌تر در مقالات متعددی در مجله دنیای موسیقی به هوش مصنوعی و تاثیر آن بر صنعت موسیقی پرداخته‌ایم. در این مقاله به سراغ موضوعات جدی‌تر حقوقی آن و مشکلاتی که برای هنرمندان و صاحبان آثار ایجاد کرده است، رفته‌ایم. پس با ما در آشنایی با سونو و مسائل حقوقی که ایجاد کرده است، همراه باشید.

سونو چیست؟

سونو در ۲۹ آذر ۱۴۰۲ (۲۰ دسامبر ۲۰۲۳) راه‌اندازی شد و از همان ابتدا لرزه بر پیکره صنعت موسیقی انداخت. این پلتفرم به کاربران اجازه می‌دهد که با استفاده از دستورات متنی (Prompt) آهنگ و ترانه خلق کنند. دیگر نیازی نیست تا برای ضبط یک قطعه دانش موسیقی، توانایی سرودن ترانه و یا سازهای متنوعی داشته باشید، تنها کافی است تا در گوشی خود آهنگ مورد نظر خودتان را توصیف کنید تا در مدت زمان کوتاهی بدون ابزار و دانش خاصی، فقط با پرامپت شما یک آهنگ خلق شود.
سونو در حال حاضر از یک ابزار آزمایشی گم‌نام به یک پلتفرم میلیارد دلاری تبدیل شده است. در بهار ۱۴۰۵ از جذب سرمایه‌ای بیش از ۴۰۰ میلیون دلار خبر داد که باعث شد ارزش شرکت به بیش از ۵.۴ میلیارد دلار افزایش پیدا کند. این رقم نشان‌دهنده جایگاه مهم این شرکت در این عرصه است و مشخص می‌کند که اختلاف پیرامون سونو دیگر درباره یک مجموعه گم‌نام آزمایشی هوش مصنوعی نیست، بلکه درباره شرکتی چند میلیارد دلاری است که تلاش می‌کند شیوه کاملا نوینی برای خلق موسیقی بنا نهد.

سونو (Suno) یک پلتفرم تولید موسیقی با هوش مصنوعی مولد (Generative Artificial Intelligence) است که به کاربران اجازه می‌دهد با وارد کردن دستورهای متنی، آهنگ و ترانه بسازند.

چرا سونو این‌قدر مهم شده است؟

قبل از رجوع به گزارش پلتفرم‌های مهم، حضور آهنگ‌های ساخته‌شده با هوش مصنوعی دیگر چیز پنهانی نیست و فراتر از شنیدن آهنگ عباس قادری با صدای هایده، اکنون آهنگ‌های زیادی تولید می‌شوند که توسط هوش مصنوعی ساخته شده‌اند و ما هر روزه آن‌ها را می‌شنویم. این همچنان روند رو به رشد است و در همین لحظه که شما در حال خواندن این متن هستید، هزاران آهنگ ساخته‌شده با هوش مصنوعی به پلتفرم‌های مختلف افزوده شده است. این مسئله باعث شده تا پلتفرم‌های پخش آنلاین موسیقی نیز روی این مسئله تمرکز کنند.

در تابستان ۱۴۰۵ دیزر (Deezer) طی گزارشی اعلام کرد که قطعات موسیقی ساخته‌شده با هوش مصنوعی بیشترین حالت بارگذاری خود بیش از ۵۰ درصد آپلودهای روزانه این پلتفرم را به خود اختصاص داده‌اند که به عبارت به حدود ۹۰ هزار قطعه در روز می‌رسد. هر چند این آهنگ‌ها همچنان زیاد شنیده نمی‌شوند و بین ۱ تا ۳ درصد استریم این پلتفرم را تشکیل می‌دهند و دیزر موسیقی‌های شناسایی‌شده‌ هوش مصنوعی را از توصیف‌گرهای الگوریتمی خود کنار می‌گذارد. این رقم بیان‌گر این مسئله است که اگرچه این آهنگ‌ها هنوز اولویت کاربران برای شنیدن نیستند، اما از نظر حجم تولید و بارگذاری، رقم چشم‌گیری را به خود اختصاص داده‌اند.

در همین زمان، اسپاتیفای از نشان «شخصیت هوش مصنوعی» (AI Persona) رونمایی کرد که برای شناسایی پروفایل هنرمندانی است که هویت آن‌ها با هوش مصنوعی شکل گرفته است و اعلام کرد که شخصیت‌های هوش مصنوعی به‌طور پیش‌فرض در توصیف‌گرهای الگوریتمی گنجانده نخواهند شد، مگر این‌که خود کاربران انتخاب کنند که آن‌ها را دنبال کنند.

فراتر از شنیدن آهنگ عباس قادری با صدای هایده، اکنون آهنگ‌های زیادی تولید می‌شوند که توسط هوش مصنوعی ساخته شده‌اند و ما هر روزه آن‌ها را می‌شنویم.

این رویکردها نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توان حضور آهنگ‌های ساخته‌شده با هوش مصنوعی را نادیده گرفت و لازم است تا سیستمی مبتنی بر شفافیت و کنترل و هویت برای این آثار توسعه داده شود.

دعوا بر سر چیست؟

برای درک اختلاف‌های حقوقی پیرامون سونو، باید میان چند مفهوم تفاوت قائل شد. «حق مولف» به حقوقی گفته می‌شود که در ارتباط با اثر خلاقانه برای پدیدآورنده آن به رسمیت شناخته می‌شود. «حق نشر» در کاربرد رایج می‌تواند به حقوق مربوط به تکثیر، انتشار و بهره‌برداری از اثر اشاره کند و در بسیاری از متون، معادل فارسی مفهوم کپی‌رایت به کار می‌رود. «مجوز استفاده از اثر» نیز اجازه‌ای است که صاحب حق، تحت شرایط مشخص، برای استفاده از اثر به شخص یا شرکت دیگری می‌دهد. اختلاف اصلی در این حوزه آن است که آیا شرکت‌های هوش مصنوعی برای استفاده از آثار موسیقایی در فرایند آموزش مدل‌های خود به چنین مجوزی نیاز دارند و حدود این استفاده چگونه باید تعیین شود. جزئیات و دامنه این حقوق ممکن است بسته به نظام حقوقی مربوط متفاوت باشد.

در حال حاضر دعاوی زیادی بر علیه سونو در جریان است. از ناشران بزرگ تا هنرمندان و انجمن‌های حفظ حقوق مولفان وارد دعوای حقوقی با این پلتفرم شده‌اند و این ادعاها شامل دعاوی حقوقی حق نشر و قراردادهای صدور مجوز را در برمی‌گیرند. گروه موسیقی یونیورسال (Universal Music Group)، سونی میوزیک (Sony Music) و سازمان حقوق اجرای کانادا (SOCAN) از دعاوی‌ای بر علیه این شرکت به راه انداخته‌اند. انجمن جمع‌آوری حق مولف آلمان (GEMA) پیش‌تر حکم دادگاهی را علیه این شرکت به دست آورده است. ناشران موسیقی دست به اقداماتی زده‌اند و هنرمندانی نظیر جیسون ایزبل (Jason Isbell) طرح دعوا کرده‌اند.

در همین حال، گروه موسیقی وارنر (Warner Music Group) و BMG مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. هر دو شرکت با سونو به توافق رسیده‌اند و در شهریور ۱۴۰۵، سونو نسل جدید مدل‌های موسیقی هوش مصنوعی خود را با مشارکت وارنر و BMG راه‌اندازی کرد و موسیقی‌های دارای مجوز را مستقیما وارد مسیر تکامل فناوری خود ساخت تا بتوانند حقوق مالکیت نام، شباهت، صدا و ترانه‌های خود را حفظ کنند (توضیح تکمیلی: قرارداد با BMG مدتی بعد لغو شد).

برخی خواهان مقابله با این پلتفرم‌ها هستند، در حالی که گروهی دیگر، مانند گروه موسیقی وارنر و BMG به همراه شدن با این موج اعتقاد دارند.

پلتفرم‌های هوش مصنوعی همه زمینه‌ها در همه زمینه‌ها با داده‌های انسانی آموزش داده می‌شوند. سونو و دیگر پلتفرم‌های تولید موسیقی با هوش مصنوعی از جمله لیریا (Lyria) متعلق به گوگل، نیز از این قاعده مستثنی نیستند و با آثاری که توسط هنرمندان انسانی تولید شده دیده‌اند، آموزش داده شده‌اند. یکی از دعواها بر سر حق ناشر و مولف در این آموزش است، هوش مصنوعی با یک بار آموزش و با توجه به دسترسی میلیون‌ها آهنگ در پلتفرم‌های مختلف، می‌تواند به راحتی با این دانش آهنگی تولید کند که حق ایده اولیه در آن نادیده گرفته می‌شود. خود سونو نیز پیشتر به این مسئله اذعان کرده است؛ اما به مانند بیشتر شرکت‌های سیلیکون بر مبنای اصل حرکت سریع‌تر از قوانین با «استراتژی اول عذرخواهی کن، بعد اجازه بگیر» از این آثار استفاده کرده است و بعدها عذرخواهی کرده و دارندگان حقوق اجازه خواسته است.

در این بحث، «حقوق مالی» به حقوق مربوط به بهره‌برداری اقتصادی از اثر، مانند دریافت درآمد از استفاده یا انتشار آن، اشاره دارد. این حقوق را باید از «حقوق مرتبط» متمایز کرد؛ حقوقی که در بسیاری از نظام‌های حقوقی برای برخی اشخاص یا نهادهای دخیل در اجرای اثر، ضبط صوتی یا پخش آن، مستقل از حقوق مولف در نظر گرفته می‌شوند. برای مثال، یک قطعه موسیقی ممکن است هم‌زمان حقوق مربوط به آهنگسازی و ترانه‌سرایی، اجرای خواننده و نوازندگان و ضبط صوتی را دربرگیرد. در صورت استفاده از هوش مصنوعی در تولید موسیقی، مسئله این است که درآمد حاصل از اثر چگونه باید میان صاحبان حقوق مربوط تقسیم شود.
مسئله دیگر مالکیت واقعی این آثار است. ممکن است هنرمندی ادعا کند که آهنگ را خودش تولید کرده است، زیرا تمام دستورهای متنی آن را خودش داده است، اما این‌که خودش آهنگساز یا نوازنده یا خواننده کامل آن اثر نبوده است، سوالات زیادی را در مورد مالکیت واقعی آثار به میان می‌آورد.

مسئله دیگر حق و حقوق مالی است. اگر در آهنگی از هوش مصنوعی استفاده شود، حقوق تولیدکنندگان آن را چگونه باید تعیین شود؟ با توجه به این‌که پس از ظهور صنعت استریم، این قضیه پیچیده‌تر نیز شده است.

هنرمندان نیز از این جهت در این شکایت دخالت دارند که معتقدند آثاری شبیه به آثار آن‌ها تولید می‌شود، اما حقوق هویتی آن‌ها با کارهای تقلیدی نقض می‌شود.
از دید ناشران نیز مسئله بر سر تسلط بر صنعت موسیقی و نقش آن‌ها در آینده است. آن‌ها به دنبال این هستند که جایگاه خود در این عرصه را حفظ کنند و موقعیت خود به عنوان عضوی کلیدی در صنعت نشر را حفظ کنند.

از دید ناشران مسئله به حفظ نفوذ در صنعت موسیقی و نقش‌آفرینی آن‌ها در آینده این صنعت مربوط می‌شود. آن‌ها می‌خواهند جایگاه خود را به‌عنوان یکی از بازیگران کلیدی صنعت نشر حفظ کنند.

به صورت خلاصه اختلاف کنونی فقط بر سر ممنوعیت ساخت موسیقی با هوش مصنوعی نیست، بلکه دعوا بر سر مجوز، حق انتشار و حق مولف و به صورت کلی ماهیت تسلط بر این صنعت است و نقش مولف و ناشر در آن است. برخی خواهان مقابله با این پلتفرم‌ها هستند، در حالی که گروهی دیگر، مانند گروه موسیقی وارنر و BMG به همراه شدن با این موج اعتقاد دارند.

این مناقشات می‌توانند نه‌تنها آینده سونو،‌ بلکه قواعد اقتصادی و حقوقی حاکم بر تولید و انتشار موسیقی را فراتر از تاثیر هوش مصنوعی دست‌خوش تغییرات کنند. پرسش بنیادین این است که آیا این تحول به ایجاد فرصت‌های تازه برای هنرمندان منجر خواهد شد یا رقابت بر درآمدهای محدود موسیقی را در دورانی که شرایط سخت‌تر از قبل است، دشوارتر خواهد کرد.

آیا مسیر سونو، به یوتیوب و اسپاتیفای شباهت دارد؟

اگرچه مقایسه این دو چندان شبیه به نظر نمی‌رسد، اما اجتناب‌ناپذیر است. در ابتدای فعالیت این پلتفرم‌ها با آپلود وسیع آهنگ‌ها، مشکلات متعددی برای حفظ حق کپی‌رایت برای ناشران ایجاد شد، اما در ادامه مسیر به این نتیجه ختم شد که به جای جنگ باید بتوان از آن‌ها کسب درآمد کرد. در آن زمان نیز گروه موسیقی وارنر با یک توافق جامع، حقوق خود از این پلتفرم را تعریف کرد و مدل تجاری پیرامون آن شکل داد.

در مورد اسپاتیفای نیز در ابتدا ترس بزرگ صنعت سنتی موسیقی از نحوه اعمال مالکیت به پذیرش مدل جدید و شکل‌گیری عرصه بزرگ‌تری برای کسب درآمد از موسیقی تبدیل شد. صنعت فروش فایل و دیسک و کاست افت کرد و به جای آن ساختار تجاری جدیدی پیرامون پخش آهنگ به صورت آنلاین شکل گرفت که در حال حاضر شاکله اصلی صنعت موسیقی را تشکیل می‌دهد.

توافق کنونی گروه موسیقی وارنر و BMG با سونو نیز نشان از این رویکرد است. آن‌ها نشان می‌دهند که حداقل برخی از دارندگان بزرگ حقوق، از پرسیدن این سوال که آیا موسیقی هوش مصنوعی مولد باید وجود داشته باشد یا خیر، عبور کرده و در عوض می‌پرسند که چگونه می‌توانند آن را کنترل کنند، برای آن مجوز صادر کنند و در آن مشارکت داشته باشند. پرسش این است که آیا بقیه صنعت در نهایت از آن‌ها پیروی خواهد کرد یا خیر.

با این حال، یک تفاوت مهم وجود دارد. یوتیوب عمدتا پلتفرمی را فراهم کرد که کاربرانش مطالب دارای حق نشر را در آن آپلود می‌کردند، یا آهنگ‌های اسپاتیفای توسط ناشران یا هنرمندان مستقل ارائه می‌شدند. در حالی که دعاوی علیه سونو مربوط به این ادعاها است که موسیقی دارای حق نشر توسط خود شرکت برای توسعه فناوری زیربنایی استفاده شده است.

این وضعیت برای هنرمندان مستقل چه تاثیری خواهد داشت؟

ناشران بزرگ و انجمن‌های حقوقی امکانات زیادی برای چانه‌زنی دارند، اما هنرمندان مستقل که پیش از این نیز زیر بار الگوریتم‌های استریم تحت فشار بودند، بیشتر از قبل تحت فشار قرار گرفته‌اند. اگرچه هنوز برای پیش‌بینی آینده زود است، اما اگر موسیقی هوش مصنوعی مولد آن‌قدر جا افتاده است که به سادگی نتوان آن را نادیده گرفت، پس اطمینان از این‌که هنرمندان، ترانه‌سرایان و دارندگان حقوق به درستی غرامت دریافت کنند، قطعا مسیر درستی است. همین حالا هم صنعت موسیقی دارای یک اکوسیستم حقوقی فوق‌العاده پیچیده است که درآمد آن بین آثار ضبط‌شده، حق نشر، حقوق مرتبط، اجرا، همگام‌سازی و ده‌ها جریان درآمدی دیگر تقسیم می‌شود. هوش مصنوعی به راحتی می‌تواند لایه دیگری به آن اضافه کند.

اگر اضافه شدن این لایه به شکل درستی رخ ندهد، این خطر واقعی وجود دارد که یک جریان درآمدی دیگر با توزیع بسیار پراکنده شکل بگیرد که در آن حجم عظیمی از محتوا برای کسب مبالغ فزاینده‌ای ناچیز با یکدیگر رقابت کنند. این جدا از این مسئله است که همین حالا هم هنرمندان مستقل به خاطر الگوریتم‌های استریم، مشکلات زیادی دارند و اضافه شدن یک رقیب جدی، کار آن‌ها را دشوارتر نیز خواهد کرد.

چرا نتیجه این مناقشات اهمیت دارد؟

اگر روند رو به رشد سونو ادامه پیدا کند و اهمیت تجاری آن افزایش پیدا کند و به یک بازیگر مهم صنعت موسیقی تبدیل شود که نتوان آن را کنار گذاشت، این احتمال وجود دارد که سونو به تدریج از یک بازیگر خارج از سیستم که سیستم موجود صدور مجوز را به چالش می‌کشد، به یکی از اعضای درون آن تبدیل شود. اما همچنان قوانین حق نشر قابل چشم‌پوشی نیستند و هیچ شرکتی در برابر نقض آن مصون نیست.

اضافه شدن سونو به این عرصه به تنهایی به معنای بد بودن این پلتفرم نیست، یوتیوب یادآور این نکته است که فناوری که در ابتدا یک مشکل حق نشر ایجاد می‌کند، در نهایت می‌تواند به یک مسیر موثر کسب درآمد معنی‌دار برای هنرمندان تبدیل شود.

شاید موسیقی هوش مصنوعی در نهایت مسیر مشابهی را دنبال کند و چند سال دیگر، بتوانیم به این دوره به عنوان آغاز آشفته یک اقتصاد صدور مجوز کاملا جدید نگاه کنیم. یا شاید دریابیم که هوش مصنوعی صرفا موسیقی بیشتر، پیچیدگی بیشتر و رقابت بیشتری اضافه کرده است. در حال حاضر، هیچ‌کس واقعا پاسخ را نمی‌داند.

دیدگاه ما

ما پیش از این در معرفی ابزارهای مختلف به این مسئله پرداخته‌ایم که آیا این دست قطعات موسیقی و کلا تولیدات با هوش مصنوعی در هر عرصه‌ای، می‌تواند برای قوه خیال و ابزار خلاقیت ما مشکلاتی را به همراه داشته باشد. ساخت موسیقی با چند پرامپت بدون داشتن دانش، اگرچه جذاب است، اما مسئله‌ای را به همراه دارد که آیا این آهنگ واقعا متعلق به ما هست یا نه؟ چون هر آهنگ سرشار از جزئیاتی است که در مراحل تولید توسط ترانه‌سرا، آهنگساز، تنظیم‌کننده، نوازنده، خواننده، مهندسان صدا و متخصصان میکس و مسترینگ مورد توجه قرار گرفته‌اند، اما در این‌جا یک پلتفرم بخش‌های زیادی از آن را به صورتی دقیق و فراتر از توان انسان به انجام می‌رساند و فرد اپراتور هوش مصنوعی تسلطی بر آن‌ها ندارد. همچنین گفته‌ایم که در این نوع موسیقی، تجربه زیسته انسانی غایب است و آثاری خلق می‌شوند که از واقعیت جدا هستند، حتی اگر انگیزش حسی بالایی داشته باشند.

پیش از این در مورد مشکلات پلتفرم‌های استریم برای هنرمندان نیز صحبت کرده‌ایم. در مورد تاثیر این پلتفرم‌ها بر خلاقیت و آزادی آهنگسازان گفته‌ایم و این‌که برای دیده شدن باید در چارچوب قواعدی عمل کرد که فقط بتوان بیشتر دیده شد.
اما همچنان نمی‌توان آینده را به درستی پیش‌بینی کرد. شاید این پلتفرم‌های هوش مصنوعی در آینده امکانات بیشتر و دقیق‌تر و با جزئیات بیشتری را در اختیار بگذارند و بتوانند به ابزاری توانمند برای آهنگسازی بدل شوند. در عین حال نحوه استفاده از آثار دارای حق نشر، ضرورت دریافت مجوز، تعیین مالکیت آثار تولیدشده و چگونگی تقسیم درآمد میان شرکت‌های فناوری و صاحبان حقوق نیز در این مسیر نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. توافق شرکت‌هایی مانند وارنر و BMG با سونو نشان می‌دهد که برخی از صاحبان بزرگ حقوق به دنبال ایجاد چارچوبی برای همکاری و کسب درآمد از این فناوری هستند و برخی از از آن‌ها به مانند سونی و گروه موسیقی یونیورسال ادامه این مسیر را دچار ابهام کرده‌اند.

در نهایت این مناقشات می‌توانند نه‌تنها آینده سونو،‌ بلکه قواعد اقتصادی و حقوقی حاکم بر تولید و انتشار موسیقی را فراتر از تاثیر هوش مصنوعی دست‌خوش تغییرات کنند. پرسش بنیادین این است که آیا این تحول به ایجاد فرصت‌های تازه برای هنرمندان منجر خواهد شد یا رقابت بر درآمدهای محدود موسیقی را در دورانی که شرایط سخت‌تر از قبل است، دشوارتر خواهد کرد. هنوز پاسخ روشی برای این پرسش وجود ندارد.

نظر شما درباره موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی چیست؟

آیا ابزارهایی مانند سونو را فرصتی برای گسترش خلاقیت و ورود افراد بیشتری به دنیای موسیقی می‌دانید، یا معتقدید استفاده از آثار هنرمندان برای آموزش این ابزارها می‌تواند حقوق و درآمد آن‌ها را به خطر بیندازد؟ به نظر شما، شرکت‌های هوش مصنوعی باید پیش از استفاده از آثار موسیقایی مجوز بگیرند و بخشی از درآمد خود را با صاحبان حقوق تقسیم کنند؟ دیدگاهتان را در بخش نظرات با ما و دیگر خوانندگان دنیای موسیقی به اشتراک بگذارید.

پرسش‌های متداول درباره سونو و مسائل حقوقی موسیقی

سونو چیست و چگونه موسیقی تولید می‌کند؟

سونو یک پلتفرم تولید موسیقی با هوش مصنوعی مولد است که کاربران می‌توانند با وارد کردن دستورهای متنی، آهنگ و ترانه بسازند. این پلتفرم بخش بزرگی از فرایند تولید موسیقی را به‌صورت خودکار انجام می‌دهد و برای استفاده از آن، لزوما به دانش تخصصی آهنگسازی یا نوازندگی نیاز نیست.

چرا از سونو شکایت شده است؟

مناقشات حقوقی پیرامون سونو عمدتا به استفاده از آثار دارای حق نشر برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی مربوط می‌شود. ناشران و برخی هنرمندان درباره مجوز استفاده از آثارشان، رعایت حقوق مالکیت فکری و نحوه بهره‌برداری تجاری از موسیقی تولیدشده با این فناوری اعتراض‌هایی مطرح کرده‌اند.

آیا موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی از نظر حقوقی متعلق به کاربر است؟

به صورت کلی، صرف وارد کردن دستورهای متنی به یک پلتفرم، لزوما مالکیت کامل حقوقی اثر تولیدشده را برای کاربر تضمین نمی‌کند. وضعیت حقوقی اثر می‌تواند به قوانین مربوط، میزان مشارکت خلاقانه انسان، شرایط استفاده از پلتفرم و حقوق اشخاص ثالث بستگی داشته باشد.

مناقشات حقوقی سونو چه تاثیری بر هنرمندان مستقل دارد؟

نتیجه این مناقشات می‌تواند بر نحوه صدور مجوز برای استفاده از آثار موسیقایی، جبران مالی صاحبان حقوق و رقابت در بازار موسیقی تاثیر بگذارد. اگر چارچوب‌های صدور مجوز و تقسیم درآمد به‌درستی طراحی نشوند، ممکن است هنرمندان مستقل در رقابت با حجم بالای موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو شوند.

منبع

این مقاله اقتباس آزادی از مطلبی از وب‌سایت «Music Gateway» با نام «Suno vs the Music Industry: Lawsuits, Licensing Deals and the Future of AI Music» که توسط تحریریه دنیای موسیقی ترجمه و اقتباس شده است.