«بعضی چیزها هیچوقت عوض نمیشوند (Some Things Never Change)» دهمین آلبوم استودیویی گروه راک بریتانیایی سوپرترمپ (Supertramp) است که در ۴ فروردین ۱۳۷۶ (۲۴ مارس ۱۹۹۷) روانه بازار شد. این آلبوم که اولین اثر گروه در یک دهه اخیر محسوب میشود، پس از آلبوم «Free as a Bird» در سال ۱۹۸۷ و مجموعهی گردآوری «The Very Best of Supertramp 2» (۱۹۹۲) منتشر شد و نشاندهنده بازگشتی عمدی به صدای اولیه گروه بود.
دانلود آلبوم «Some Things Never Change»: بازگشتی به صدای کلاسیک سوپرترمپ
برخلاف آثار قبلی، اعضای گروه این آلبوم را بهصورت زنده و همزمان در استودیو ضبط کردند و از تکنیکهای ارگانیکتری بهره بردند. این رویکرد، فضایی تازه و پویا به موسیقی بخشیده است. این آلبوم که در سبکهای بلوز راک و پراگرسیو راک دستهبندی میشود، در برخی نقاط تحت تاثیر جاز و بلوز ریک دیویس (Rick Davies) نیز قرار دارد. با این حال، برخی منتقدان معتقدند که این اثر فاقد پیشبینیناپذیری و ملودیهای بهیادماندنی آثار اولیه گروه است.
قطعات شاخص و تکآهنگها
این آلبوم که مدت زمان آن حدود ۶۵ دقیقه است، شامل ۱۲ قطعه میشود. تکآهنگ اصلی آلبوم، «You Win, I Lose» در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ (۹ اسفند ۱۳۷۵) منتشر شد و در آلمان به موفقیت نسبی دست یافت و در کانادا نیز پخش قابل توجهی داشت. دو تکآهنگ دیگر این آلبوم، «Listen to Me Please» و «Sooner or Later» هستند.
از دیگر قطعات برجسته این آلبوم میتوان به «It's a Hard World» (با مدت زمان ۹:۴۶)، «And the Light» (که گفته میشود نسخه دموی آن در دوران حضور راجر هاجسون در گروه اجرا شده است) و «Where There's a Will» (با فضایی شبیه به گاسپل و پیانوی درخشان) اشاره کرد. قطعه «Live to Love You» نیز بهعنوان یک تصنیف خوب با تکنوازی کلارینت توصیف شده است.
نوازندگان و دستاندرکاران
این آلبوم توسط جک داگلاس (Jack Douglas) و فرد ماندل (Fred Mandel) تهیه شده و در سال ۱۹۹۶ در استودیوهای Ocean Way در هالیوود و The Backyard در انسینو ضبط شده است.
نوازندگان این آلبوم عبارتند از: ریک دیویس (خواننده، کیبورد)، مارک هارت (خواننده، گیتار، کیبورد)، جان هلیول (ساکسوفون، سازهای بادی چوبی)، باب سیبنبرگ (درامز)، کلیف هوگو (باس)، کارل ورهین (گیتار) و لی تورنبرگ (ترومپت، ترومبون). همچنین مارک هارت در دو قطعه بهعنوان خواننده و آهنگساز مشترک حضور دارد.
اگرچه «Some Things Never Change» در زمان انتشار با استقبال تجاری چشمگیری روبهرو نشد، اما این اثر بهعنوان یکی از آخرین آلبومهای استودیویی گروه و آخرین اثری که در آن اعضای گروه بهطور کامل در فرآیند خلاقانه مشارکت داشتند، جایگاه ویژهای در تاریخ سوپرترمپ دارد. پس از این آلبوم، ریک دیویس کنترل کامل بر آلبوم بعدی گروه، «Slow Motion» در سال ۲۰۰۲، را در دست گرفت و این اثر را به نقطه پایانی بر دوران همکاری جمعی گروه تبدیل کرد.
