آلبوم «Supertramp» نخستین اثر گروه راک بریتانیایی سوپرترمپ (Supertramp) است که در مرداد ۱۳۴۹ (اوت ۱۹۷۰) روانه بازار شد. این اثر که در ابتدا با عنوان «And I'm Not Like Other» و در برخی کشورها با عناوینی چون «Surely» و «Now And Then» منتشر شد، حاصل ضبطهایی است که در نیمهشبهای خرداد ۱۳۴۹ (ژوئن ۱۹۷۰) در استودیوی Morgan Sound در لندن انجام شد. اعضای گروه که شنیده بودند گروههایی چون Traffic و Spooky Tooth در ساعات پایانی شب ضبط میکنند، به خرافهای معتقد شده بودند که در این ساعات «جادویی» در کار است و به همین دلیل، جلسات ضبط از نیمهشب تا ۶ بامداد ادامه مییافت. راجر هاجسون، خواننده و نوازنده گروه، سالها بعد درباره این دوران گفت: «معمولا رابین بلک، مهندس صدای ما، در میانه جلسات به خواب میرفت... چون ما با ریچارد پالمر زیاد دعوا میکردیم و اوضاع کاملا پرتنش بود».
دانلود آلبوم «Supertramp»: سفری به دوران پیش از شکوه تجاری
این آلبوم که تمام اشعار آن توسط ریچارد پالمر-جیمز (Richard Palmer-James) نوشته شده، چرا که هیچیک از اعضای دیگر گروه تمایلی به نوشتن متن نداشتند و موسیقی تمام قطعات بهطور مشترک توسط ریک دیویس (Rick Davies) و راجر هاجسون (Roger Hodgson) ساخته شده است. پالمر-جیمز که بعدها ترانهسرای گروه King Crimson شد، خود بعدا اعتراف کرد که در آن زمان نوشتن متن را «مثل انجام تکالیف مدرسه» میدانسته است.
فضای موسیقایی این آلبوم با آثار بعدی و تجاریتر سوپرترمپ تفاوتی چشمگیر دارد. این اثر که در سبک پراگرسیو راک (Progressive Rock) دستهبندی میشود، فضایی تاریکتر و کمتولیدشدهتر از آنچه مخاطبان بعدی گروه انتظار دارند، ارائه میدهد. آلمیوزیک این آلبوم را «پیشرو در بافت» توصیف کرده و نوشته است که «با پرسهزنیهای پرطمطراق سازی همراه است و تاکید بیشتری بر کیبورد و گیتار دارد تا بر نگارش و روانی کلی موسیقی». هرچند لحظات جذابی در قطعاتی چون «Words Unspoken» و «Surely» و «Nothing to Show» شنیده میشود، اما بهطور کلی، این نخستین تجربه گروه، مسیری کاملا متفاوت از موفقیتهای تجاری بعدی آنها را ترسیم میکند.
قطعات شاخص آلبوم Supertramp
این آلبوم شامل ۱۰ قطعه با مدت زمان حدود ۴۷ دقیقه است. از قطعات برجسته آن میتوان به «It's a Long Road» اشاره کرد که با «پیانوی الکتریک هیپنوتیزمکننده دیویس» آغاز میشود و هرچند «صدای کلاسیک سوپرترمپ را بلافاصله نمیشناسانید، اما بذرهای آن کاشته شده است». قطعه ۱۲ دقیقهای «Try Again» نیز بهعنوان یکی از «اشرافیترین و اغراقآمیزترین قطعاتی که گروه تا به حال تولید کرده» توصیف شده است. آلبوم با دو قطعه «Surely» (یک قطعه ۳۰ ثانیهای در ابتدا و نسخهای کاملتر در انتها) محصور شده است که فضایی مفهومی به آن بخشیده است. راجر هاجسون سالها بعد درباره این آلبوم گفت: «بسیار سادهلوحانه بود، اما حالوهوای خوبی دارد».
این آلبوم که تنها اثری است که درامر باب میلر (Bob Miller) و گیتاریست ریچارد پالمر در آن حضور دارند، در زمان انتشار با استقبال تجاری چندانی روبهرو نشد و حتی تا سال ۱۳۵۶ (۱۹۷۷) در آمریکا منتشر نشد. با این حال، نسخه آمریکایی آن در سال ۱۳۵۶ تا رتبه ۱۵۸ جدول بیلبورد ۲۰۰ صعود کرد. گروه برای تبلیغ آلبوم، چند هفته پس از انتشار، در جشنواره جزیره وایت (Isle of Wight Festival) در سال ۱۹۷۰ اجرا کرد. اگرچه این اثر در سایه موفقیتهای بعدی گروه، بهویژه آلبوم «Crime of the Century» در سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴)، کمتر دیده شده، اما نقطه شروعی است برای مسیری که سوپرترمپ را به یکی از نامهای ماندگار موسیقی راک تبدیل کرد.
